Page content

Ontspannen vanuit de voeten

Ontspannen vanuit de voeten, dat ervaar ik als ik met mijn blote voeten op de aarde loop. Ik merk direct dat ik vanuit mijn hoofd in mijn lijf zak. Als ik heel gespannen ben, voelt het als een flinke afdaling. Ben ik me niet bewust van enige spanning, dan is de sensatie van afdalen minder sterk. Het vanuit mijn hoofd in mijn lijf zakken, ervaar ik ook bij voetreflexologie. Acht jaar terug kreeg ik voor het eerst een behandeling. Ik stond op dat moment stijf van de spanning. Mijn jongste was acht maanden en ik was alweer een tijdje aan het werk, maar zo oververmoeid dat ik in de ziektewet terechtkwam. Ik was zo uitgeteld dat ik de slaap niet kon vatten en ik voelde hoe mijn kaken dag en nacht strak op elkaar geklemd stonden. Lees meer

Zien we elkaar nog wel?

Ik zit in de trein. Tegenover me zit een meisje van een jaar of drie, tussen haar moeder en oma in. Ze leunt wat tegen mama aan en wiebelt met haar benen. Oma en moeder hebben geen enkel contact met haar, want ze gaan geheel op in hun smartphone. Het kind is er wel, maar ze zien haar niet. Een fenomeen dat je veel tegenkomt in de trein. Zien we elkaar eigenlijk nog wel?Lees meer

Hoe voed je de ogen als je vegetarisch eet? deel 2

Hoe voed je de ogen als je vegetarisch eet? Dit is een vraag die mij vaak gesteld wordt. In een vorig blog over dit onderwerp ben ik ingegaan op het telen van plantaardige producten. Het eten van planten lijkt heel vredelievend, er worden immers geen dieren voor doodgemaakt. Maar het beeld dat we hiervan hebben, klopt niet. Om granen, kool, peulvruchten, soja en fruit te kunnen telen, wordt wel degelijk dierenleven opgeofferd. Voor het verbouwen van deze producten is veel land nodig. En het inrichten van landbouwgrond gaat altijd ten koste van de natuurlijke habitat met zijn oorspronkelijke vegetatie en dierenleven, groot en klein. Sinds ik bijvoorbeeld weet hoeveel bloed er eigenlijk kleeft aan een kilo rijst, koop ik dat product liever niet meer. Als je hier meer over wilt weten, lees dan mijn vorige blog. klik hierLees meer

Dans je ogen vrij

Ik heb er alweer twee uurtjes computer op zitten. Mails beantwoorden, nieuwsbrief inplannen, rekeningen betalen. De tekst voor deze blog dwarrelde ondertussen in mijn hoofd. Mijn ogen voelen nu gespannen aan door het computerwerk; tijd om even te dansen. Een swingend muziekje op, volumeknop omhoog en los met die heupen. Direct merk ik de ontspannende invloed op de ogen. Dr. Bates schreef het al in een van zijn tijdschriften: “Try dancing!” Dans je ogen vrij. En vervolgens stroomt de tekst uit mijn vingers.
Lees meer

Hoe voed je de ogen als je vegetarisch eet?

Hoe voed je de ogen als je vegetarisch eet? Deze vraag krijg ik vaak aan het einde van een workshop. Logisch, want ik heb net een verhaal verteld over voeding, waarin ik van harte het eten van dierlijke producten aanbeveel. Zo adviseer ik lever te eten voor de vitamine A, roomboter en eieren voor de vetten en cholesterol en beestenbotten voor de mineralen. Dus hoe doe je dat als je geen vlees eet? Helaas. Ik ben er sterk van overtuigd dat je echt dierlijke producten nodig hebt om gezond te blijven en dat je belangrijke voedingsstoffen tekort komt als je geen vlees eet.Lees meer

Kun je de ogen zo trainen dat je geen bril meer nodig hebt?

Kun je de ogen zo trainen dat je geen bril meer nodig hebt? Met deze zin opent de Volkskrant op maandag een column in de rubriek ‘Gezond’. Leuk dat erover geschreven wordt, jammer dat het bij een eenzijdig stukje is gebleven. Het begint positief: oefeningen doen om het zicht te verbeteren vindt de schrijfster geen gekke gedachte. “Als je lijf sterker wordt door te oefenen, waarom dan niet je ogen?” Lees meer

Donkerte is voedend voor de ogen en het lichaam

Ik zit hier heerlijk in het najaarszonnetje deze blog over het belang van de donkerte te schrijven. Mijn kat ligt te knorren naast mijn schrift, ze is de ultieme combinatie van licht en duisternis. Haar vacht is een zacht patroon van zwarte en witte haren. Poes koestert ze zich graag in de warmte en het licht van de zon, maar ’s nachts gaat ze ook op avontuur in de donkerte. Geen idee wat ze dan precies doet. Ze voedt haar ogen en lichaam met het licht van de dag en de donkerte van de nacht.Lees meer

Eigenlijk best makkelijk, zonder krukken

Mijn zoon had hem zichzelf goed ingeprent, de boodschap van de dokter. De eerste week mocht hij zijn benen met tien kilo belasten, de tweede week met twintig, de derde week met dertig en de vierde week met veertig kilo. Dit gold voor één been, dus voor twee benen mocht de belasting worden verdubbeld. Mijn zoon hield zich strikt aan deze getallen. Als de fysio naar dertig kilo wilde, kreeg hij van mijn zoon te horen dat dit pas over twee dagen mocht. Geen dag eerder wilde hij eraan meewerken. Lees meer

Volg jij jouw natuurlijk proces?

Volg jij jouw natuurlijk proces in het herstellen van je zicht? Of ben je het zien zonder bril aan het forceren, of juist blokkeren? Ik leer veel van mijn zoon en het genezingsproces waarin hij zit. Gebroken bovenbenen en diepe wonden zijn geen zaken die ik dagelijks tegenkom in mijn leven; ik heb er dus geen ervaring mee. Alles is nieuw voor mij en ik ben afhankelijk van wat de deskundigen zeggen. In hun woorden mis ik wel eens het vertrouwen in het natuurlijk proces. Want hoe verder we komen, hoe meer ik merk dat dit vertrouwen heel belangrijk is voor het herstel.Lees meer

Soms lijkt alles in een slakkengang te gaan

Soms lijkt alles in een slakkengang te gaan. Ik kan zelf heel ongeduldig zijn over de vorderingen die ik maak, maar afgelopen zomer werd ik in mijn drang om altijd maar vooruit te gaan flink teruggefloten toen mijn zoon een ongeluk kreeg. Met twee gebroken benen en een grote wond belandde hij in het ziekenhuis. Het gewone leven kwam abrupt tot stilstand en alles draaide alleen nog maar om hem. Dat was, achteraf gezien, eigenlijk nog een gemakkelijke periode. Mijn zoon, man en ik verbleven met zijn drieën in het ziekenhuis in Duitsland en ons leventje speelde zich daar twee weken lang af. Voor onze dochters werd in Nederland gezorgd, wifi en internet hadden we niet. Alleen wij drietjes, samen in een coconnetje van zorg en aandacht. Iedere dag zagen wij bij onze zoon een kleine vooruitgang in het herstel.Lees meer