Page content

Het afzetten van mijn bril was een keerpunt in mijn leven

Zien en slapen zonder brilHet was op de dag van mijn achtendertigste verjaardag. Ik was moeder van drie kinderen, de jongste was acht maanden oud. Het was een dag met miezerregen. En miezerig was hoe ik me voelde. De hele weg naar mijn werk zat ik huilend op de fiets. Het was drie kwartier fietsen, dus dat waren flink wat tranen. Ik werkte als docent op een ROC, ik zag de klassen voor me die ik die dag les moest geven. Maar ik wist niet hoe ik dat voor elkaar ging krijgen. Ik was doodmoe, totaal uitgeput. En huilend fietste ik verder. 

Spijt

Het miezeren ging door en er kwam even een gevoel van spijt dat ik ooit aan een derde kind was begonnen. Dat was echt onze keuze geweest en geen ongelukje. Door die gedachte van spijt voelde ik me nog ellendiger. Ik zag het blije koppie van mijn zoontje voor me en ik wilde nooit meer spijt voelen. Aan hem lag het gelukkig niet. Hij was een lieve, makkelijke baby. Maar bij mij was de koek op. Ik kwam aan op mijn werk, sprak huilend mijn manager. En even later zat ik weer in de miezerregen op de fiets, terug naar huis, een beetje meer opgelucht maar nog steeds aan het huilen.

Vol druppels

Z(i)en en slapen zonder brilIk zat twee weken ziek thuis. “Het zal nu wel weer over zijn,” dacht ik toen. En ging weer aan het werk. Dit keer fietste ik niet in de miezerregen, maar toch stroomden er weer veel druppels over mijn wangen. Het was allemaal nog helemaal niet over. Ik was uitgeput, oververmoeid, of zoals ze het ook wel noemen: burned out. De laatste zwangerschap was zwaar geweest, ik zag er met vijf maanden al uit of ik ieder moment kon bevallen. Vaak kreeg ik de vraag te horen: “Wanneer komt de baby?” Die vraag ging vergezeld van een blik van het-kan-ieder-moment-komen. “Over vier maanden,” zei ik dan. Verschrikt zag ik de vraagsteller naar me kijken.

Mijn kaken hielden de boel bij elkaar

Zo zat ik dus thuis, met drie kinderen. Eerst in de ziektewet, maar ik had een tijdelijk contract, zoals zoveel mensen die voor een ROC werken. Dus al snel was ik ziek werkloos. Ik ervoer heel veel spanning in mijn lijf. Als ik op het schoolplein op mijn oudste dochter stond te wachten, kon ik voelen hoe mijn kaken op elkaar geklemd waren. Alsof ze de hele boel bij elkaar moesten houden. Toch ging het langzaamaan wel wat beter. Het scheelde al dat mijn werk was weggevallen. Want toen ik half huilend met twee kinderen de spreekkamer van de  UWV-arts was binnengelopen, kreeg ik van haar gelukkig genoeg ruimte om op adem te komen.

Vaak stond ik te tollen op mijn benen

SlapenMaar het bleef lang aanmodderen. Hoewel ik uitgeput was, viel ik ’s nachts moeizaam in slaap. Ondanks dat ik allerlei yogaoefeningen deed, kruidentabletten slikte, mijn gedachten voor het slapengaan op papier zette. Het hielp wel iets, maar lang niet altijd. Zonder middagdutje kwam ik de dag niet door. Stond vaak te tollen op mijn benen en mijn hoofd voelde als een grote dot watten. Anderhalf jaar later kwam het keerpunt.

Het afzetten van mijn bril was een keerpunt in mijn leven

Ik ging namelijk een les volgen om weer te gaan zien zonder bril. De eerste les stond geheel in het teken van het ontspannen van de ogen. Toen ik die avond naar bed ging, viel ik als een blok in slaap. Ik sliep zo diep, in de ochtend werd ik pas wakker. Mijn man vroeg mopperend of ik de kinderen niet had gehoord. Twee waren er die nacht wakker geworden. Niets had ik gemerkt. Ik had zo diep geslapen. Alleen dat al was het geld dat ik had neergelegd voor die oogontspanningsles meer dan waard.

Twee magische slaapoefeningen

Vanaf die dag ging het echt de goede kant op. De ontspanningsoefeningen voor de ogen brachten zoveel rust in mijn lijf, geest en mijn hele leven. Nooit meer had ik moeite met inslapen. Voor het slapengaan deed ik maandenlang mijn twee magische slaapoefeningen: Zwaaien en Palmeren. Die laatste oefening doe ik tot op de dag van vandaag nog iedere nacht voor ik ga slapen, het Zwaaien heb ik niet meer zo vaak nodig. Behalve op de momenten dat ik heel wakker in bed lig, na bijvoorbeeld een drukke avond.

StressSlapen en zen

Het afzetten van mijn bril heeft niet alleen mijn zicht verbeterd, maar mijn hele lichamelijke en geestelijke welbevinden. Spanning in mijn kaken heb ik nooit meer. En ik ervaar nog met regelmaat stress in mijn leven, maar kan er veel beter mee omgaan. Het is niet meer zo dat ik helemaal in beslag word genomen door de stress en mijn hele lijf stijf staat van de spanning. Stress is nog wel aanwezig, en soms ben ik er even door gepakt, maar ik kan het makkelijker van me af laten glijden. De ene keer met een flinke voetstamp of een harde schreeuw en de andere keer met een zucht en een glimlach.

Levensredding

Voor mij is het beginnen met de oogontspanningsoefeningen de eerste stap op weg naar een ander, vervullender leven geweest. De oefeningen waren in zekere zin mijn levensredding. Daarna kwam er nog veel meer op mijn pad dat me heeft geholpen anders in het leven te gaan staan. En iedere keer bleek de ingang het zien te zijn, het goed zorgen voor mijn ogen, een ontspannen manier van kijken.

T/m 14 augustus: Blinkende Zomerbonus

De zomer is hét moment om een omslag te maken in hoe je jouw ogen behandelt. Er is nu volop daglicht. Je hebt meer tijd om je bril eens wat vaker aan de kant te leggen en echt aandacht te besteden aan je ogen en je zicht. Daarom heb ik besloten een Blinkende Zomerbonuste verbinden aan mijn online trainingen: Goed gevoede ontspannen ogen .Als je je voor 15 augustus  inschrijft, ontvang je een interessante extra: 3 gratis vraag- en antwoordsessies met Karin Hogenboom. Maar het allerbelangrijkste is dat jouw ogen meteen de hele zomer kunnen profiteren van wat je in de online training allemaal gaat leren. Klik op onderstaande link voor meer info:

Online training met Blinkende Zomerbonus

 

 

Comment Section

11 reacties op “Het afzetten van mijn bril was een keerpunt in mijn leven


Door Peter van den Hout op 31 juli 2018

Kreeg als kind (12) een bril; heel veel gelezen, dus…, bijziend. een glas van -2,75 en een glas van -3 moesten e boel weer in orde brengen. Twee jaar geleden heb ik mijn bril afgedaan, omdat ik er meer lást dan gemak van had. De hele dag door, moest ik mijn bril – die bijna afschoof – weer terugschuiven en dat ergerde me mateloos.
Laats ben ik toch nog eens bij een opticien binnen gelopen, om mijn ogen te laten testen en wat bleek? “Nou, strikt genomen heeft u een bril nodig, maar dat worden zúlke lichte glazen, dat ik het maar gewoon zou vergeten, meneer. Resultaat van de test: een glas van -0,25 en een glas van +0,25.., je gelooft het bijna niet. In twee jaar tijd ben ik va mijn bril af en beter nog: het scheelt me elke twee jaar zo’n € 275,- aan glazen!


Door Karin op 22 augustus 2018

Super!


Door Petra Hanepen op 1 augustus 2017

Ik wilde mij aanmelden voor de gratis mini cursus, maar de link werkt niet (meer) Ik krijg een error melding. Graag hoor ik of het nog mogelijk is mee te doen.
Groetjes Petra



Door Stefans op 15 oktober 2013

Mooi voorbeeld van hoe je van een burn out tot een ommekeer komt. Had t verband nog niet gezien tussen klemmende en knarsende kaken en oogklachten, maar het is dus de stres dat zich uit.


Door johan op 15 oktober 2013

tikfoutje in de volgende regel;
Mijn mag vroeg mopperend of ik de kinderen niet had gehoord

verder een leuk verhaal, maar ik ben nog nooit iemand tegen gekomen die van -10 naar 0 gegaan is. Een tante van mij heeft wel haar -3 kunnen verbeteren, maar denk dat hogere sterktes niet kunnen. Temeer daar je gewoon moet kunnen zien, je kunt moeilijk bij -10 je bril aflaten en gewoon gaan werken.


Door Karin Hogenboom op 15 oktober 2013

Beste Johan,
Waarom zou je -10 niet kunnen verbeteren. Peter Grunwald is hier een goed voorbeeld van. De stap van -10 naar 0 in 1 keer is heel groot, daarom stapje voor stapje. Gaan ontdekken wanneer je de bril niet nodig hebt, ipv alleen te bedenken wanneer je niet zonder bril kunt. De bril gaan gebruiken als hulpmiddel op momenten dat hij nodig is.
Ik zal de tikfout verbeteren, dank je wel voor de tip.


Door Anne op 18 oktober 2013

Op dit moment ben ik bezig met de Batesmethode. Ik ben 3 maand geleden begonnen met lenssterkte -10 (brilsterkte -11.5) en zit nu op lenssterkte -8.5. Zonder lenzen of bril struikel ik nog net niet over mijn katten, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het lukt me nog niet om ‘fulltime’ op een bril over te stappen, dus ben ik het langzaam aan het afbouwen met lenzen. Mijn doel is om met kerst (dit jaar!) weer met eigen ogen te kunnen zien!


Door Karin Hogenboom op 18 oktober 2013

Wat goed om te lezen Anne. Volharden is belangrijk hierin. En bedenk, op de momenten dat je zonder bril bent, zie je al met eigen ogen. Ook al is het wazig en struikel je over de katten, het is op dat moment het zicht van jouw ogen. Heel veel succes en ik vind het leuk als je je vorderingen deelt op de site.


Door Bijziendje op 20 oktober 2013

Hallo Johan,
Ik heb net dit verhaal gelezen en heb ook ditzelfde tikfoutje gezien en heb ook toevallig meer dan -10, grappig :-).
Ik moet het ook nog proberen of het gaat lukken om beter te kunnen gaan zien en ben dus vrij sceptisch. Zonder bril met ruim -10 is geen optie en dus draag ik momenteel weer mijn oude bril, waardoor ik nog steeds -2,5 heb en eigenlijk alles net een beetje wazig zie. Voor lezen is dit prima, zelfs ontspannender dan met een goede bril waarmee ik wel op 0 uit kom, maar autorijden op een onbekende weg of route wordt lastig. Dus ik gebruik mijn oude bril nu alleen voor binnenshuis. Ik moet erbij vermelden dat ik eigenlijk bewust al 8 jaar deze ondergecorrigeerde bril had gedragen, ook buitenshuis, in de hoop dat mijn zicht zich zou verbeteren of in ieder geval niet verder achteruit zou gaan. Helaas ging het toch nog met -2,0 verder achteruit in die 8 jaar tijd, waardoor ik (begin 30) nu ver boven de -10 zit.
Ik geloof dan ook dat er alleen een verbetering kan worden verkregen wanneer in eerste instantie de bril of lenzen al verkeerd zijn aangemeten, wat ook het geval was bij Peter Grunwald als ik me niet vergis en ook bij Karin zelf. Bij lage sterktes kan het al gauw een meetfout geweest zijn en bij hogere sterktes is het ook mogelijk dat het in de loop van de tijd een opeenstapeling is geweest met steeds iets sterkere glazen terwijl dat niet nodig was. Vooral kinderen kunnen goed accommoderen en een kind met goede ogen kan ook zomaar goed zien door een bril van bijvoorbeeld -3. Na lang dragen van deze bril zal het kind na een oogmeting ook ogenschijnlijk -3 hebben, maar dit is een omkeerbaar effect en door de bril weg te nemen zal het zicht weer na een tijd herstellen en op 0 uitkomen.
Maar of dit ook op gaat voor mensen met -10? Dat kan, uitzonderingen daar gelaten, bijna geen vergissing of meetfout zijn geweest. Je hebt niet zomaar -10. Ik ben dan ook eigenlijk wel benieuwd of er meer mensen zijn die van echt -veel naar 0 zijn gegaan.


Door Karin Hogenboom op 21 oktober 2013

Bij het verkeerd meten gaat het erom dat een combinatie van een plus en min oog is samengevoegd tot twee min of twee plus ogen. Dit was zeker niet het geval bij Peter Grunwald. Hij had gewoon twee min ogen, – 10 en kan nu weer goed zien.
Ik heb een overstrekte en een samengevoegde kant. Hier kun je er meer over lezen:
https://volzicht.nl/ik-ben-niet-bijziend-maar-gemengdziend/
Ogen passen zich heel snel aan het glas waar ze door kijken. Uit onderzoek met apen blijkt dit onder andere. Apen die goede ogen hadden, kregen voor twee weken een bril met -1,5 en na twee weken werden de ogen weer gemeten en hadden de ogen ook -1,5. Daarom geeft een bril altijd spanning, want de ogen passen zich aan het glas, en herstellen zichzelf niet meer.

Plaats een reactie


*