Als kind kreeg ik al een bril. Op school kon ik het bord niet goed lezen.
‘Slecht zien zit in de familie,’ werd er gezegd. Aan mijn vaders kant droeg bijna iedereen een bril. Punt. Niks aan te doen.

In mijn puberteit stapte ik over op lenzen. Dat stond mooier, dacht ik. Maar wat een ellende was dat. Regelmatig zat er “een vuiltje achter”, begonnen mijn ogen te tranen en moest ik ze er wéér uit halen. Uiteindelijk greep ik vaak terug naar mijn bril. Die deed ten minste geen pijn.

Rond mijn twintigste leende ik een boekje dat me aan het denken zette: het boek van dokter Bates. Hij schreef dat perfect zien zonder bril mogelijk is en dat ontspanning de sleutel is. Ik vond het fascinerend… maar legde het ook weer naast me neer. Het zaadje was geplant, maar ik was er nog niet klaar voor.

Ik leefde mijn leven: veel reizen, allerlei baantjes in binnen- en buitenland en uiteindelijk een opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige.

Ik trouwde met mijn grote liefde Alfons en we gingen wonen in Amsterdam Betondorp. Samen kregen we drie prachtige kinderen: twee dochters en een zoon. Het was een mooie tijd, maar ook intens.

De laatste zwangerschap was zwaar. Twee kleine peuters, een huishouden én een baan als docent op de lerarenopleiding voor psychiatrisch verpleegkundigen. Toen mijn zoon geboren werd, was ik uitgeput. En toen hij acht maanden oud was, kon ik echt niet meer.

Ik weet het nog precies. Ik zat op de fiets naar mijn werk, na weer een gebroken nacht. Ik was zó moe dat ik alleen nog maar kon huilen. En toen kwam er een gevoel omhoog dat ik verschrikkelijk vond: spijt. Spijt dat ik had gekozen voor een derde kind.

Ik schrok enorm. Ik was dol op mijn zoon. En ik wist meteen: deze spijt wil ik nooit meer voelen!
Op mijn werk werd ik naar huis gestuurd. Ik was opgebrand.

Doordat ik niet meer werkte, krabbelde ik langzaam op. Maar écht herstellen deed ik nog niet. Ik sliep slecht en bleef moe. Er moest iets veranderen.

Die zomer gebeurde er iets ogenschijnlijk kleins, maar allesbepalends. Op de camping reed mijn man per ongeluk met de auto over mijn bril heen. Total loss. Ik zag niets meer – alles was één grote waas.

In paniek kocht ik snel een nieuwe bril. Er was opluchting… én frustratie. Waarom was ik zo afhankelijk van dat ding, terwijl het voor zoveel ongemak zorgde? De prikkende pootjes achter mijn oren. De beslagen glazen op de fiets. En vooral: elke ochtend tastte ik als eerste naar mijn bril op het nachtkastje.

Ik overwoog ooglaseren, maar wat ik daarover hoorde deed me twijfelen. Het ging lang niet altijd goed en loste het probleem vaak niet écht op.

En toen… dacht ik ineens weer aan dat boekje van dokter Bates.

O ja. Die natuurlijke weg bestond ook nog!

Dat was het moment waarop alles klikte.

Terug van vakantie belde ik direct een docent die les gaf in zien zonder bril. Tijdens de eerste les deden we ontspanningsoefeningen voor de ogen. En wat er toen gebeurde, verraste me enorm.

Via mijn ogen ontspande mijn hele lichaam.

Die nacht sliep ik voor het eerst in tijden diep en rustig.

De volgende ochtend vroeg mijn man:

‘Heb je niet gehoord dat twee van de kinderen wakker waren vannacht?’

Nee. Voor het eerst had ik écht geslapen.

Ik wist: dit is mijn pad.

Vandaag voel ik me gezond, vitaal en zie ik helder met mijn eigen ogen.

Mijn kinderen zijn volwassen en – zo leuk! – mijn twee dochters werken inmiddels mee in het bedrijf. Samen bouwen we VolZicht steeds verder uit, zodat we nog meer mensen kunnen bereiken.

Er is een rijk aanbod: van korte online trajecten tot exclusieve individuele begeleiding. Altijd afgestemd op wat jij nodig hebt.

Ook persoonlijk blijf ik groeien. Ik ga niets uit de weg en blijf leren. Alles wat bijdraagt aan heling en bewustwording onderzoek ik eerst zelf. Zo verdiep ik mijn inzicht in wat écht bijdraagt aan geluk en gezondheid – voor mij én voor jou.