Van radeloosheid naar hoop

Transcript

Het herstel van mijn man, want mijn man die draagt geen bril meer en die heeft geen oogprikken meer gehad, al bijna een jaar nu. Ja en natuurlijk voor mezelf dat ik leer aarden, leer ontspannen en bij mijn gevoel leer komen door het traject van Karin.

Ik ben Yvonne Smakman. Ik ben geboren en getogen in Utrecht. Opgegroeid in een ondernemersgezin. Mijn man ontmoet en toen ben ik, nadat we getrouwd zijn en naar De Bilt verhuisd, twee kinderen gekregen. In de tussentijd ons droomhuis verbouwd tot ons paleisje, waar we nog steeds mee bezig zijn. En ja, nadat ik mijn carrière al had gehad in een familiebedrijf, ben ik gaan uitvogelen wat ik wilde gaan doen. Dus ik ben bezig om mijn schoenen-, tassen- en riemenlijn op te zetten. 

Gestrest. We kwamen uit een hele stressvolle periode. Als ik even naar mezelf kijk: ik begon aan een leesbril en vond het vervelend, want die vond ik lelijk. Ik vind het niet leuk om een bril te dragen en onhandig, want als je hem nodig hebt dan is hij er niet. Ik was vooral ook heel erg bezorgd over mijn man die ja, ook problemen had en een loslatend netvlies heeft. In de tussentijd kreeg mijn dochter ook oogproblemen. Die had iets heel anders hoor. Een zwarte vlek die steeds groter werd. En ja, je dochter die 22 is, maak je je ook zorgen om. We hebben al een chronisch ziek kind. Ik was eigenlijk gewoon radeloos, waar gaat het naartoe met mijn gezin? 

Toen ben ik gaan zoeken in het natuurkundig circuit, waar we al langer in liepen. We geloven heel erg in het zelfherstellend vermogen van het lichaam. Toen kwam er een Volzicht-dag op mijn pad. We wonen hier in De Bilt en het is in De Bilt. Precies een jaar geleden stond ik hier voor het eerst en maakte ik kennis met Karin. Dat bracht me heel veel hoop en vertrouwen. Ja, vooral hoop. Dat hebben we nu precies een jaar later wel ervaren hoe het is en wat de uitwerkingen zijn op mijn man vooral, maar ook op mij natuurlijk. Want ik ben van mijn leesbril af. Ik lees nu mijn boek zonder bril. Ik had helemaal geen erge klachten. Maar ik kan nu gewoon lezen zonder bril. Als ik dan een keer niet kan lezen zonder bril, dan weet ik: Yvonne, je bent moe. Of je bent gestrest en dat merk ik ook meteen terug in mijn ogen. Ik merk dat wel. 

Het holistische, het totaalplaatje. Het begint met oefeningen. Eigenlijk juist ontspannen van de ogen, daar hebben we heel veel in geleerd. Dus heel veel oogoefeningen doen. We wandelen veel. Dus ook al tijdens het wandelen kun je je ogen trainen en bewegen. En sowieso wandelen is natuurlijk heel erg goed voor je hele lijf. Maar ook voor je ogen hebben we geleerd. 

We eten nu zoveel biologisch en zo anders en bewuster. Dus die voeding is ook een heel groot onderdeel van ons leven geworden. En het laatste, en dat is voor mij eigenlijk het meest belangrijke geweest. Want de eerste twee zijn vooral voor mijn man, die zit verder goed in zijn flow. Ik ben wat gestresster altijd. En Karin pakt voor mij ook dat hele gevoelstuk aan. Hoe voelt Yvonne zich? Ik ben iemand die altijd in mijn hoofd zit. Veel in mijn hoofd zit. Perfectionistisch. Dus dat pakt Karin met mij heel erg op om die lagen af te schillen en te kijken van: wie is Yvonne en hoe voelt Yvonne zich? Dan merk ik altijd gelijk als ik daar oefeningen in heb of meetings in heb dat ik gewoon veel verlichter ben. Dan voel ik me veel blijer en vrijer en dat ervaar ik gewoon heel sterk en dat is bij mij een enorme impact. Dat ik naar mezelf kan kijken. De kracht van de geest is ook wel heel erg onder de aandacht gekomen en ben ik me heel erg bewust van. Dat is iedere keer drie stappen vooruit en twee terug, maar stukje bij beetje iedere keer een stapje verder. 

Sowieso het herstel van mijn man, want mijn man draagt geen bril meer en die heeft geen oogprikken meer gehad, al bijna een jaar nu. Dus ik hoef hem niet meer weg te brengen, al die spanning te zien. Hij kan gewoon zien zonder bril en af en moet hij nog een leesbril pakken of een rasterbril als hij dan wat moet lezen. Daar ben ik heel dankbaar voor. 

En natuurlijk voor mezelf, dat ik leer aarden, leer ontspannen en bij mijn gevoel leer kom door het traject van Karin. Dat dit op ons pad is gekomen. Daar ben ik gewoon vreselijk dankbaar voor. En de mooie mensen die ik ook ontmoet heb, leuke bijeenkomsten die we samen hebben. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ik heb wel mensen gesproken die het alleen doen het programma. Het ontspannen samen, het erover kunnen hebben. Dus ik vind het heel waardevol om het samen te kunnen doen. En ik kreeg het voor een klein prijsje, omdat ik meedee, maar dat is zo waardevol. Want dan draag je het ook veel meer met elkaar. Dan begrijp je het ook allemaal en ook ontzettend leuk. 

En ook wat wij ook heel erg leren, het stukjes stress, ook in onze relatie. Wij lopen ook weleens tegen dingetjes aan, zeker nu, de afgelopen jaren, waarin we heel veel hebben meegemaakt. En hoe ga je er dan met elkaar mee om? En daar helpt Karin ook mee. Ook met mijn kinderen, geeft ze ook tips en dingen. Ik denk: daar kan ik weer wat mee. Dus het is echt dat hele totaalplaatje. Dus om het mijn man samen te doen. We hopen ook dat we het gezin daar een beetje in mee kunnen krijgen. Ja, het is gewoon heel waardevol. Nou, iedereen zegt: “Wat zie je er goed uit.” Dat is natuurlijk de buitenkant. Want vanbinnen heb ik het soms best zwaar. Maar dat is natuurlijk dat afpellen wat gebeurt. En dat is heel gek. We eten vlees, heel eieren, roomboter, kaas. Dan denk je: nou, word je zo. Maar ja, we vallen heel erg af. En dat zien heel veel mensen. Jeeh, wat zie je er goed uit. 

Als je je aan het oriënteren bent, deze dag natuurlijk, kom naar deze dag. Dat heeft ons… Ja, wij gingen er bleu in, totaal niet voorbereid. En deze dag was heel waardevol, want daar hoorde ik natuurlijk alles wat eigenlijk heel logisch klinkt, maar wat ik niet wist. Dus ga naar zo'n dag toe en stel je er zelf voor open. En heb vertrouwen in dat het goed is en goed gaat. En accepteer ook dat het soms even wat minder is. Kom dan bij je gevoel en blijf doorzetten, hoe moeilijk het soms ook is, want het is best een heel intensief traject. Mijn man heeft ook even een terugslag gehad, dat hij het weer begon op te komen. Hey oké, spanning, stress… En dan zie je toch dat het weer doorgaat. 

Het is hard werken. En dat is ook wat Karin zegt. Het is niet even een dingetje of een oplossing. Je moet het zelf helemaal doen. Je mag het zelf doen. Maar vanuit jezelf en vanuit wat goed voelt. Dat zie je terug in je ogen. En dat ervaar ik zelf. Blijf doorzetten, heb vertrouwen en maak keuzes.

En weet dat je daarin altijd keuzes hebt. Doe ik dit of doe ik dat? En wij zijn ook niet heilig en we zitten ook nog altijd aan de wijn en aan de patat. Maar dan is het wel een bewuste keuze en het wordt nu makkelijk om die keuzes te laten staan. Omdat ik weet: ja, ik voel me beter als ik het niet doe. Ja, geeft het de tijd. 

Hoe zou ik Karin omschrijven? Gepassioneerd. Ervaringsdeskundige. Vertrouwen, voel ik heel erg bij haar. Vertrouwen, aandacht, oprechte aandacht. Kennis, echt kennis. Heel veel is gewoon onderbouwd. En soms denk je wel eens, hoe zit dat dan? En zij weet het gewoon goed te onderbouwen. Ik denk, ja. Want je hoort ook heel veel nu tegenstrijdige verhalen. Zo eten wij bijvoorbeeld heel veel eieren en veel vlees. Nou, daar vinden heel veel mensen wat van. Oh, je cholesterol. En ja, zij legt het dan uit op een manier dat ik denk: ja, eigenlijk heel logisch. It makes sense, wat zij zegt. Dat voel ik heel erg. It makes sense. In alles wat ze doet in het hele holistische, op alle vlakken. 

Wees nieuwsgierig. Ik denk dat dat belangrijk is. Dat merk ik wel aan de mensen die hier zijn. Je bent hier natuurlijk al met een reden, of die ik spreek, of die zijn al een beetje bewust aan het eten. Maar wees nieuwsgierig en wees geduldig. En vol vertrouwen en geloof in het zelfherstellend vermogen van het lichaam. Wat ik al zei, ik heb de ervaring dat ik van mijn steunzolen af ben, mijn mannetjes van zijn bril af en van die medicijnen af. Het lichaam heeft zoveel in zich. Vertrouw daarop. Vertrouw op je eigen lijf. En wat het zegt en wat het aangeeft. Ik denk dat dat een hele belangrijke is.