arrow_drop_up arrow_drop_down
Soms lijkt alles in een slakkengang te gaan
12 oktober 2015 
in Bewegen

Soms lijkt alles in een slakkengang te gaan

Soms lijkt alles in een slakkengang te gaan. Ik kan zelf heel ongeduldig zijn over de vorderingen die ik maak, maar afgelopen zomer werd ik in mijn drang om altijd maar vooruit te gaan flink teruggefloten toen mijn zoon een ongeluk kreeg. Met twee gebroken benen en een grote wond belandde hij in het ziekenhuis. Het gewone leven kwam abrupt tot stilstand en alles draaide alleen nog maar om hem. Dat was, achteraf gezien, eigenlijk nog een gemakkelijke periode. Mijn zoon, man en ik verbleven met zijn drieën in het ziekenhuis in Duitsland en ons leventje speelde zich daar twee weken lang af. Voor onze dochters werd in Nederland gezorgd, wifi en internet hadden we niet. Alleen wij drietjes, samen in een coconnetje van zorg en aandacht. Iedere dag zagen wij bij onze zoon een kleine vooruitgang in het herstel.

Weg uit het coconnetje

Toen mijn zoon werd vervoerd naar een kinderziekenhuis in Nederland, was de intieme sfeer waarin we met zijn drieën hadden gezeten plotseling verdwenen. Dat had ook zijn voordelen; hij kreeg nu namelijk veel bezoek van familie en vrienden. We stonden, ook via internet, weer in contact met de buitenwereld. Heel fijn voor onze zoon, maar wel vermoeiend voor ons. Want niet alleen was de tijd met zijn drietjes in het coconnetje voorbij, we waren nu helemáál niet meer samen. Want óf ik was in het ziekenhuis en mijn man thuis bij onze dochters, of andersom. Eén ding was zeker: het genezingsproces van onze zoon ging in een gestaag tempo door.

Genezing in een slakkengang

Toen hij naar huis kwam, verandersamen op het nestde onze wereld pas echt spectaculair. Nu waren we weer in ons dagelijkse doen, maar stond er ook een knoert van een bed in de woonkamer, samen met andere hulpmiddelen. En hadden we een kind van negen dat opeens weer volkomen afhankelijk van ons was. Ons leefwereldje was beperkt en draaide volop om de verzorging en verpleging, maar ondertussen trok de buitenwereld ook. Er lag een heleboel werk op me te wachten en dat moest steeds tussen de bedrijven door gedaan worden. Ondertussen leek er maar weinig vooruitgang te zitten in de genezing. Iedere dag kreeg mijn zoon fysiotherapie, maar in oefenen had hij helemaal geen zin. Hij ging naar school, maar trok zich daar terug van zijn vriendjes en zat vooral in zijn eigen wereld. Hij boekte maar heel langzaam wat vooruitgang, het ging in een slakkengang. Een moeilijke tijd, voor alle leden van ons gezin.

Mijn wereld voelde zo klein

Tijdens deze periode merkte ik dat mijn zicht niet helder was. Ik zag wazig en voelde veel spanning in het gebied rond mijn ogen. Op zulke momenten word ik ontzettend ongeduldig. Waarom kan ik niet gewoon in balans zijn? Ik vergeet dan voor het gemak even dat mijn hele leven op zijn kop staat en dat het al heel wat is dat ik nog overeind sta. Mijn wereldje voelde klein. Iedere week gingen we voor de wondbehandeling van onze zoon naar het ziekenhuis. Terwijl wij vonden dat er best schot in zat, waren ze in het ziekenhuis helemaal niet zo enthousiast over de vorderingen. Daardoor mocht hij de benen nog niet gaan belasten. Iedere week hoopten wij weer dat we daarvoor groen licht zouden krijgen, want het leek ons zo belangrijk dat hij weer mocht beginnen met lopen.

Ongeduld en succes bij ondernemerschap

ongeduldOngeduld. Ik herken het zo vaak bij mezelf, op allerlei gebieden van mijn leven. Ook bij het runnen van mijn bedrijf VolZicht komt het vaak naar voren. Vol enthousiasme sta ik te springen om mijn kennis en wijsheid door te geven, maar waar zijn de cursisten? Inmiddels zijn er gelukkig veel mensen die meedoen aan mijn cursussen en workshops, maar dat is wel eens anders geweest. Op een dag las ik het boek The Dip van auteur Seth Godin. Het gaat over het bereiken van succes in het ondernemerschap en waarom het de één wel en de ander niet lukt. Er stond een plaatje in dat me diep trof. Een mannetje staat onderaan een steile helling te schreeuwen: “Are we there yet?” Maar voorlopig is hij er nog niet; iedereen kan zien dat hij nog een lange weg te gaan heeft. Zo herkenbaar!

Pieken en dalen op de weg zonder bril

Seth Godin beschrijft dat het belangrijk is om door te zetten als je op het juiste pad zit, ook al heb je die enorme berg nog voor je. Juist tijdens de klim zul je zoveel leren, bereiken en ontwikkelen, dat je eenmaal over de helling heen niet meer te stoppen zult zijn. En zelfs als dat in een slakkengang gaat, dan moet dat maar. Dit geldt niet alleen voor het ondernemer zijn, maar voor nog zwat als het niet luktoveel andere aspecten van het leven. Bijvoorbeeld voor het weer leren zien zonder bril of lenzen. Ook dat is lang niet altijd een gemakkelijke weg, want hoe ver je ook vordert, soms glijd je weer een heel stuk naar beneden. Kijk maar naar mij, zoals ik nu in deze niet zo gemakkelijke periode het waas voor mijn ogen weer tegenkom. Ik zie het ook bij anderen die bezig zijn om zonder bril te leven, of het nu gaat om een bril voor veraf, een bril voor dichtbij of om een multifocale bril. Deze afzetten en weer gaan zien met je eigen ogen, is het opgaan van een hobbelig pad met pieken en dalen. En soms kom je opeens een hele steile helling tegen.

Een zware klim naar de top

Volharden in waar je mee bezig bent is de enige ware manier, zo stelt Godin in zijn boek. Ik hoor mensen wel eens zeggen dat als je je hart volgt en je op de juiste weg zit, alles vanzelf gaat. Mijn ervaring is anders. Het is net als met het beklimmen van een grote berg. Enthousiast begin je eraan en geniet je van het buiten zijn, de natuur, de pracht om je heen. Maar het pad wordt steeds moeilijker begaanbaar en steiler, en je wordt moe. Toch ga je door, want je weet wat er bovenaan de berg een geweldig uitzicht op je wacht. Na een pauze om op adem te komen klim je vol goede moed verder, maar na een tijdje gaat alles je opnieuw pijn doen. En dan het laatste stuk. Dat is het ergste. Je voeten willen echt niet meer en je bent verschrikkelijk moe. Maar dan ben je, toch nog onverwacht, op de top! Fantastisch, wat een uitzicht! Je geniet en bent trots op jezelf. Je kijkt om je heen en in de verte zie je weer een nieuwe berg. Voor de volgende keer, om te beklimmen.

Soms kun je het even niet alleeneen handje geholpen worden

Bij het beklimmen van de denkbeeldige bergen in het leven komt er een moment waarop je beseft dat je hulp nodig hebt. Dat je het niet alleen kunt. Ik ben daarin altijd eerlijk tegen mezelf en zoek een persoon, een behandeling, cursus of therapie die me op zo’n moment kan ondersteunen. Door op tijd te stoppen met trots door te duwen en mijn succes op eigen houtje te willen bereiken, verlies ik geen kostbare tijd en energie. Als ik die lastige bocht of glibberige bergwand eenmaal heb bedwongen en het pad weer wat beter begaanbaar is, kan ik het weer een tijdje zelf. En soms is het alleen maar een kwestie van accepteren dat de dingen in een slakkengangetje gaan. Want hoe langzaam ook, zelfs de slak komt vooruit.

Van slakkengang naar sneltreinvaart

Gelukkig kom spoorje op je wandeling ook fijne verrassingen tegen. Net op het moment dat ik zelf in een behoorlijke dip zit door al het gedoe, gaat mijn zoon opeens met sprongen vooruit. Zondag deed hij zijn eerste voorzichtige stappen met behulp van het looprek en vandaag kwam hij van de fysio trots thuis op krukken. “Ongelofelijk om te zien hoe snel het nu gaat!” zegt de fysiotherapeut. De slakkengang lijkt verleden tijd; dit lijkt meer op een sneltreinvaart. En hoewel ik veel geleerd heb van de afgelopen weken en maanden moet ik toegeven: dit tempo past beter bij me. Ben jij ongeduldig? Of kun je juist heel goed meegaan met de stroom? Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.

 

Clé
Door

Clé

op 13 October 2015

Dank je Karin! Een openhartig en inspirerend kijkje in jouw manier van door het leven gaan. Hartelijke groet

Roos
Door

Roos

op 13 October 2015

Dag Karin, Voor mij je mooiste blog ooit. Ik wens jullie alle genezing in de wereld toe. Liefs Roos

Ria
Door

Ria

op 13 October 2015

Klopt helemaal Karin! Veel in het leven is een kwestie van doorzetten! Fijn dat je zoon nu snel vooruit gaat! Veel groetjes

Marcel Stortelder
Door

Marcel Stortelder

op 13 October 2015

In 1976 reed ik met een bromfiets tegen een boom,en lag ik een week in coma de gevolgen van mijn hersenkneuzing waren een verminderde spannings - tolerantie,concentratieproblemen en een behoefte aan een prikkelarme om- geving. Van 1986 tot 1998 liep ik elke dag 11 tot 14 kilometer hard. Steeds maar trainen om de concentratie beter te krijgen. Toch gaat het omgaan met de gevolgen in een slakkengang. Zie ook mijn Novelle:Opgroeien in Dalten. Uitgeverij Boxpress.

Martine
Door

Martine

op 13 October 2015

Beste Karin, Dank je wel dat je zo open vertelt over wat jou en je gezin is overkomen. Mijn ervaring is dat veel dingen in een slakkengang gaan, want als doelgerichte controlefreak wil ik het liefst met zevenmijlslaarzen vooruit en meteen mijn doel bereiken. In de loop der tijd heb ik geleerd dat dit onrealistisch is, veel dingen hebben tijd nodig om te groeien, groeiprocessen verlopen organisch. Mooi, je constatering dat een slak ook vooruit gaat, wat kunnen we veel leren van de slak! ????

Karin
Door

Karin

op 13 October 2015

Leuk, die zevenmijlslaarzen. Haha! Herkenbaar.

Hettie
Door

Hettie

op 13 October 2015

Lieve Karin, wat een mooi bericht, je zoon loopt weer, nog met hulp maar hij staat en beweegt, je kunt weer verder kijken.....dank je wel voor je mail en goede moed in alles, h.gr. Hettie

Nicky
Door

Nicky

op 13 October 2015

Mooie blog Karin! Inderdaad, je komt soms op een punt dat je het gevoel hebt niet verder te komen. Na een workshop bij jou heb ik de bril zoveel mogelijk afgezet, en ben ik - redelijk consequent - met oefeningen aan de slag gegaan. Ik vond het fantastisch om te merken hoeveel prettiger het is voor mijn ogen om niet de hele dag door een bril te kijken en ik kan nu heel goed voelen of mijn ogen gespannen zijn of niet. Maar de laatste tijd zie ik weinig vooruitgang, en dat is inderdaad ontmoedigend. Dus ... je ziet mij wel weer verschijnen op een workshop!

Karin
Door

Karin

op 13 October 2015

Leuk en welkom

Els Bouwman
Door

Els Bouwman

op 16 October 2015

Na een vakantie met veel autorijden (vind ik leuk), met veraf-bril op en nu een cursus met veel op overhead projector kijken én aantekeningen maken, besloten om weer een multifocale bril te nemen. Was even slikken... stap terug. Merk ook branderige ogen. Maar ook rust dat ik de bril een tijdje op kan houden. Thuis de bril meteen weer af en met wandelen of fietsen ook. Proberen het doel voor ogen (!) te houden. Sterkte met de zoon, Karin! Groetjes, Els

Celticmyst
Door

Celticmyst

op 16 October 2015

sterkte met je zoon

Marloes
Door

Marloes

op 19 October 2015

Ik heb veel voorbeelden gelezen waarbij mensen spectaculaire resultaten behaald hebben: in 3 dagen tijd 3 dioptrieën eraf, van -7 naar 0 in 10 dagen. Dat soort verhalen. Daarmee dacht ik dat ik ook in no-time van mijn lenzen af zou zijn. Niets is minder waar. Alles lijkt te stagneren momenteel. Ik denk dat de extreme voorbeelden mij op het verkeerde spoor gezet hebben. Eigenlijk gaat het in een slakkentempo (waarbij ik uiteindelijk wel vooruitga natuurlijk). Soms denk ik wel eens dat we het net zo als Momo moeten doen (uit "Momo en de tijdspaarders" van Michael Ende). Zij moet op een bepaald moment áchteruitlopen om vóóruit te kunnen gaan! Karin, beterschap voor je zoon! Mooi om te horen dat hij nu zulke goede vorderingen maakt! groetjes, Marloes

Reactie plaatsen

Test Titel

testbeschrijving voor onder een blog