Van Hoofdpijn en -10 Brilsterkte naar Ruimte, Rust en Vriendelijkheid

Transcript

Dat is eigenlijk vooral zo geweest omdat ik op een gegeven moment heel veel last kreeg van mijn ogen. Dus vooral tijdens werk, veel hoofdpijn. Ik droeg lenzen met -10 sterkte, en op een gegeven moment had ik daar zoveel last van dat ik echt na een uur of twee, drie ze uit wilde doen. En toen heb ik een bril gekocht, toen dacht ik, nou ja dan is dat waarschijnlijk de oplossing en heb ik daarna geen last meer van pijn, hoofdpijn, oogpijn. Maar dat was niet zo, ik liep er echt tegenaan dat ik veel hoofdpijn en veel pijn aan mijn oog had, een drukkend gevoel, een zwaar gevoel op mijn ogen. En ik dacht, ja wat is dit en hoe kan ik dit beter maken voor mijzelf? En zo ben ik eigenlijk een beetje gaan zoeken op internet van, ja wie kan me helpen met dit fenomeen? En zo ben ik uiteindelijk bij Karin terechtgekomen. En wat me heel erg aansprak in haar programma is dat het een natuurlijke manier is van kijken naar je ogen en naar eigenlijk het geheel van menszijn. 

De investering, wat ik ervoor heb moeten betalen? Nou weet je, ik ben ehm …, de eerste investering vond ik lastig omdat dat voor één dag was, een paar honderd euro geloof ik. En toen dacht ik, ja ga ik dat nou doen? Dus toen heb ik heel lang erover zitten nadenken, moet ik dat nou wel doen of niet doen? Uiteindelijk ben ik dat gaan doen. Op die dag vroeg ze eigenlijk vanaf het begin al, zet je bril allemaal …, zet je bril af. En ik dacht alleen maar, o dat kan ik helemaal niet want ik zie niks. En die hele dag ben ik dus zonder mijn bril geweest en dat vond ik zo’n ervaring. Omdat ik vanaf mijn tiende al een bril draag en gewoon van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat gewend was dat ding op te zetten. En die ervaring, ik weet nog dat ik daar terug naar huis reed en toen moest ik dus m’n bril weer opzetten want ja, je moet toch rijden. Toen heb ik de hele weg naar huis zitten huilen omdat ik het zo bijzonder vond om zonder mijn bril te zijn. En toen, ja toen de vervolginvestering was eigenlijk makkelijk gemaakt want ik dacht, hier moet ik iets mee.

Want dit is …, mijn hele lichaam zegt dat ik niet op deze manier verder kan, maar hoe dan wel? En zij kan mij daarbij helpen, dacht ik. Dus toen ben ik eigenlijk vrij abrupt in dat programma gestapt. En mijn man zei, wat heb je nu gedaan? Daar kwam het eigenlijk op neer. En ik zei, ja ik voel gewoon dat ik dit moet doen, dus. En ik weet niet waarom, natuurlijk mijn ogen, ik wil daar iets mee maar ik weet niet waar het me gaat brengen maar ik voel gewoon dat ik dit moet doen.

Ja, ik denk dus, wat ik daarnet al zei, vooral veel rust. Veel kennis ook over mezelf, de manier waarop ik dingen doe, dat die niet altijd handig zijn voor mijzelf of het best passend bij mij. Hè, waarom doe je dingen, waarom doe je dingen en waarom doe je ze op een bepaalde manier? Dat zijn eigenlijk allemaal vragen waar ik veel meer over na ben gaan denken, en ook me veel meer bewust ervan werd dat ik heel veel automatismen heb. En dat, ja dat je leert om die te zien, dat is denk ik wat Karin mij geleerd heeft, om te zien van goh, wat gebeurt er nou eigenlijk en waarom doe je dat en wil je dat eigenlijk wel zo? En heel vaak was het antwoord, nee dat wil ik eigenlijk helemaal niet zo. Dus toen ben ik andere keuzes ook weer gaan maken, daarna.

Nou, ik denk dat het vooral heel erg bewust worden is, dat je veel minder op de automatische piloot dingen doet, gewoon heel erg gewend geweest zijn om dingen te doen op een bepaalde manier gewoon omdat het zo moet of omdat iedereen het zo doet of welke reden je er ook aan wil geven. Maar dat ik veel meer ben gaan beseffen van, o ja maar dit is mijn leven en ik kies wat ik wel wil doen, ik kies wat ik niet wil doen. Dus ik merk daar dan direct de gevolgen van. Op het moment dat ik mezelf toesta om na een uurtje werk en dan pijn in mijn ogen dan gewoon weg te stappen van de computer en nou ja, naar de horizon te kijken, ja dan merk ik dus weer die ontspanning en die rust en dan kan ik meestal weer een uurtje achter de computer.

Nou ja, dus gewoon veel liever voor mezelf ben ik geworden denk ik. Ja. In heel veel dingen, heel veel aspecten. Ja. En meer hulp gaan vragen, is ook wel iets wat ik ervan merk. Nou ja, doordat je, als je dan die bril afzet dan kan je dus een heel aantal dingen niet meer zelf. Wat je gewend was dat je wel kon, dat gaat dan ineens niet. En nou ja, dan kan je twee dingen doen, of je zet dat ding weer terug op of je vraagt iemand anders of die even wil helpen. Dus ik heb wel echt ook geleerd om veel meer hulp te vragen. En dat is ook heel waardevol gebleken vind ik. Want mijn kinderen helpen me heel graag met allerlei dingen te doen. Maar ik was heel erg gewend om alles zelf op te lossen. Dus dat is wel nieuw, en fijn ook. 

Ja, wat dit programma ook wel echt heeft gebracht, en waar ik ook het meest dankbaar voor ben, is denk ik echt te ervaren in mijzelf dat ik best wel streng voor mijzelf was en allerlei blokkades ook in mijzelf heb, en ook best wel veel verdriet ben ik ook tegengekomen. Dat ik daar al best wel veel van heb kunnen loslaten, gewoon hè in de zin van, door voelen en dan achter je kunnen laten. En dat brengt mij dan weer die rust en die …, hè het geeft meer ruimte, ja eigenlijk in alles. In je dagelijks leven, in je werk, andere keuzes maken, contact met de kinderen, ja … Voor mezelf, minder streng voor mezelf, waar mijn leven ook leuker van wordt vooral, word ik heel blij van. Ja, en dat is denk ik wel het meest waardevolle wat ik hieruit heb kunnen halen.

Ja, wat ik net al tegen je zei, dat is iemand die echt rust brengt. En ook een uitstraling van, alles is oké. Je brengt mee wie je bent en dat is allemaal oké. Het mag er allemaal zijn. En ook het vertrouwen dat je je bril gewoon af kan zetten, dat het oké is.

Ik merk dus wel veel vertrouwen in het feit dat ik mijn bril durf af te zetten en dus durf te vertrouwen op mijn eigen zicht meer dan op een hulpmiddel. Dus ik denk dat het een kwestie van vertrouwen is wat ik heb opgebouwd. Ik ben mijn bril aan het afbouwen in sterkte zeg maar, dus dat helpt mij bij minder hoofdpijn hebben. Dus ik heb nu een zwakkere bril waarmee ik redelijk kan zien maar niet heel scherp. En daar merk ik van dat ik dan minder hoofdpijn heb. Dus ik heb eigenlijk de hoop dat die afbouw, nou ja dat ik die verder voort kan zetten. Ja, en het is gewoon veel fijner om zonder bril te kijken, het is veel rustiger, veel ruimtelijker. Ja, vriendelijker. Mijn man zei ook tegen me, dat is ook nog wel mooi: je bent eigenlijk veel vriendelijker als jij je bril niet op hebt. Ja, dat is grappig hè. Ja. Ik zei: o ja? Ja. En toen hij dat zei toen ging ik daar eens over nadenken. En ik denk, ja daar heeft hij eigenlijk wel een punt. Want als ik mijn bril op heb dan zie ik alles. En dan vind ik ook overal iets van en dan wil ik overal iets mee, weet je wel, dat zet me in een soort actiemodus die misschien een beetje too much is, die weleens een tandje minder zou mogen denk ik, voor de mensen om me heen en voor mijzelf eigenlijk ook. Dus ik herkende dat en ik dacht, ja je hebt gelijk, ik ben eigenlijk een leuker mens zonder bril. Ja.

Ja, en dat is ook wel werken hoor, dat is niet makkelijk, ik heb wel heel veel gehuild bijvoorbeeld. Ik merk dat dat heel veel los …, dat ik daarmee makkelijk dingen loslaat. Dat is geen makkelijk proces geweest tot nu toe, maar wel een heel waardevol proces. Omdat het … Ja, het is zo moeilijk te omschrijven, omdat het je gewoon meer ruimte geeft in jezelf, dat je niet meer zo strak zit in je systeem of zo of in moeten of in … Ja, dat het je dichter bij jezelf brengt. Ja, eigenlijk wat ik net zei, ik word er volgens mij een leuker mens van. En vooral ook, en natuurlijk niet in de laatste plaats voor mezelf een leuker mens. Gewoon met meer vreugde leef, meer waardering heb voor kleinere dingen, dingen anders zie dan voorheen, minder strak, vriendelijker, opener, ja met meer ruimte, voor mijzelf en voor de mensen om mij heen.

Ja, het gaat naar het totale plaatje van je menszijn en je overtuigingen en hoe sta je in het leven. Het is vele malen groter dan alleen de ogen, het is precies wat je zegt, het is de ingang. 

Ja, dit is echt weer zo’n moment dat je echt voor jezelf kiest hè, dat je echt alleen maar …, gewoon voor jezelf ben je hier en je kan gewoon doen wat je wil. Nou ja, wat we vanochtend gedaan hebben, je kunt rennen over het strand als je dat wil maar het is ook oké als je gewoon met je voeten in de branding een halfuur gaat staan. Dat je echt gewoon de buitenwereld eigenlijk afsluit, hè dat is er gewoon even niet, er is geen werk, er zijn geen kinderen, er is alleen, nou ja Linda in dit geval. Ja. En dat is heel waardevol. Ik denk dat het voor iedereen heel waardevol is om af en toe eens even stil te staan bij, hoe gaat het met me, wie ben ik, waar word ik blij van? Ja.