Van Ooginjecties naar Helderheid: 

Hoe Marco weer rust en helderheid vond in zijn zicht én leven

“Ik had nooit gedacht dat dit mogelijk was”

"Je krijgt zoveel leefplezier terug.”

“Ik had nooit gedacht dat dit mogelijk was. Maar mijn zicht verandert echt, en dat zonder ooginjecties.” Marco liep jarenlang rond met een netvliesprobleem en steeds erger wordend wazig zicht. De reguliere zorg bood hem vooral één weg: ooginjecties. En elke prik betekende een dramadag  fysiek én emotioneel.

“Ik ben daar wel trots op,” vertelt hij. “Dat het nu op een andere manier lukt. En dat ik niet meer steeds naar de oogarts hoef.”

Hij beschrijft hoe zwaar de spanning was rond iedere injectie. Niet alleen de ingreep zelf, maar het voorafgaande: het voorbereiden op pijn, het niet weten hoe het zou voelen, het voortdurend moeten doorzetten.

Het is het startpunt van zijn reis een punt dat opvallend veel mensen herkennen:
het moment waarop het medische pad vooral angst en afhankelijkheid biedt, maar geen echte hoop op verbetering.

Karin Hogenboom

Toen zijn wereld kleiner werd

Als voormalig videotechnicus waren Marco’s ogen altijd zijn belangrijkste instrument. Zien was zijn werk, zijn passie, zijn toegang tot de wereld.

En toen kwam de bril.

“Ik had het idee dat mijn wereld kleiner werd.”

Alles werd begrensd, ingekaderd. Alsof het leven zelf achter glas kwam te zitten. Daarbovenop verslechterde zijn netvlies steeds verder; artsen boden weinig perspectief.

“Opereren kan misschien, maar er is maar één op drie kans dat het slaagt. Dat vond ik echt een drama.”

En dus volgde hij trouw de prikken, want als je bang bent zicht te verliezen, doe je wat de arts zegt.

Totdat er iets anders op zijn pad kwam:
een bijeenkomst van VolZicht. Precies om de hoek.

“Het voelt alsof iemand je aan je hand meeneemt. Daardoor kun je eindelijk vooruit, zonder die constante angst.”

Het keerpunt: de dag dat hij zijn bril afzette

Hij weet nog precies hoe het ging. “Zet je bril af,” zei ik.  Voor iemand die bril-afhankelijk is geworden, voelt dat als een sprong zonder vangnet. Alles werd wazig. Onwennig. Onveilig. En toch deed hij het.

“Doordat je in die situatie zit, wil je je er eigenlijk ook vol voor geven.” Daar begint heling: in bereidheid, niet in perfectie. Hij stapte volledig in het programma en voelde meteen begeleid en gedragen.

De eerste doorbraak: weer ondertiteling kunnen lezen

“Ik zat op de bank en dacht: huh? Ik kan de ondertiteling gewoon lezen. Zonder bril.” Dat ene moment werd een katalysator. Zijn wazigheid verzachtte. Zijn zicht werd helderder. Er kwam vertrouwen.

Stoppen met ooginjecties

“Ik ben gestopt met prikken. Dat is nu drie maanden geleden.” Waar één oog altijd een afwijkende beweging maakte, voelt dat nu vrijwel weg. Zonder röntgenfoto’s,  maar mét zijn eigen waarneming. En dat is waar herstel altijd begint: het lichaam dat laat zien dat het mee verandert.

“Het is een forse investering… maar eigenlijk ook niet. Als het om je gezondheid gaat, is het eigenlijk een kleine investering. Je krijgt zoveel leefplezier terug.” Als je niet honderd procent meedoet, kun je het geld net zo goed aan de krantenjongen geven.”

Meer dan zicht: een leven dat opschoont

Net als bij veel Diamond-deelnemers veranderde niet alleen zijn zicht, maar zijn hele systeem. Rustmomenten. Voeding. Zachtere kijkgewoontes. Zijn zenuwstelsel kwam eindelijk op adem.

“Palmeren voelt soms als een uur rust in tien minuten.” Zijn oude suikerverslaving, “ik was echt een koekiemonster” verdween vanzelf. Er kwam ruimte. Rust. Helderheid.

Heling werkt nooit in isolatie. Het hele gezin beweegt mee.“Mijn zoon neemt nu levertraan. Dat had ik nooit gedacht.” Zijn vrouw doet mee. Zijn puberkinderen haken voorzichtig aan. Wat begon als een programma, werd een manier van leven.

Dansen in de woonkamer en opnieuw leren zien

Niet de oefeningen waren het moeilijkst. Maar het loslaten. “Het brengt me focus,” zegt hij. Samen met zijn vrouw doet hij de sessies soms zelfs dansend in de woonkamer. “De kinderen moeten dat alleen niet zien, haha.”

En de begeleiding?

“Ik kan altijd mijn vragen kwijt. Dat helpt enorm.”

Ups en downs: de realiteit van échte heling

Marco benoemt precies wat ik zo graag zie: realisme. “Als je wil dat het morgen anders is, werkt het niet.” Zicht verbetert in golfbewegingen. Soms slechter in de avond, beter in de ochtend. “Je moet je rust pakken. De stress wegnemen. Gewoon beginnen. Dan komt het vanzelf.”

Zonder bril door het leven

Zijn omgeving reageert verbaasd. “Hé, hij heeft zijn bril niet op…” Hij glimlacht. Hij is trots. Dat hij zelf de stappen heeft gezet om zijn zicht te helen i.p.v. een medische ingreep. Door zichzelf te geven wat ogen nodig hebben: rust, beweging, licht, voeding en ziel.

“Dit is wat iedereen zou moeten doen die een bril heeft.” Marco’s boodschap is eenvoudig én krachtig: “Laat je niet misleiden door verhalen die zeggen dat het niet kan. Voor mij werkt het.” Zijn verhaal staat hier omdat iemand anders dit moet horen. Misschien jij.

Dat er een andere weg is. Dat ogen kunnen herstellen. Dat een leven zonder bril mogelijk is.



“De ondertiteling weer kunnen lezen zonder bril… dat was het moment dat ik wist: er is echt iets aan het veranderen.”


Video Aspect Ratio: 9:4

Voel jij, net als Marco, dat er een andere weg is?

Het Diamond-traject van VolZicht is er voor mensen die voelen dat het tijd is voor een diepgaande transformatie, voor hun ogen én voor hun leven. Klik hier om een gesprek aan te vragen en te onderzoeken of het Diamond-programma jouw weg is naar vrijheid en natuurlijk beter zien.

Transcript Video

Want ik ben daar wel ook wel trots op dat het op deze manier lukt. En dat ik niet iedere keer naar de oogarts moet. Want zo’n oogprik, dat klinkt misschien heel simpel maar dat was best wel een dramadag. Want je krijgt toch die dag die prik in je oog, daar moet je je op voorbereiden voor jezelf, en ja ik vond dat echt heel erg vervelend.

Ik ben Marco Smakman, ik ben momenteel …, doe ik eigenlijk niet zo heel veel. Ik heb een maand geleden mijn bedrijf gekocht. Dus ik zit eigenlijk in een soort overgangsfase wat ik nu eigenlijk verder wil gaan doen met mijn leven.

Ja, ik loop al eigenlijk al een aantal jaren met een steeds erger wordende netvliesloslating, vooral aan de rechterkant. En daarbij heb ik ook dat ik de laatste jaren een bril heb. En ik ben van oorsprong ooit videotechnicus geweest, dus ik vond kijken altijd heel erg belangrijk. En de bril is voor mij echt een drama. Toen ik de bril op moest doen had ik het idee dat m’n wereld echt kleiner werd dus daar wilde ik eigenlijk ook echt vanaf. En toen die netvliesloslating daarbij kwam, nou dat was voor mij echt een drama. Ik ben ook echt bij oogartsen geweest, en ook in Rotterdam een heel onderzoek van een hele dag. En nou ja, er viel eigenlijk weinig aan te doen. Er werd ook gezegd, we kunnen eventueel opereren en dan is er een kans van 1 op 3 dat dat zou slagen. Nou, dus dat vond ik, nou dat vond ik echt een drama. En zo ben ik eigenlijk gaan zoeken van, hoe kan ik hier zeg maar iets mee doen. Want ik kreeg ook iedere drie weken een oogprik. Dat heb ik natuurlijk ook gewoon volgehouden, want ja je moet wel, je luistert ook naar de artsen. En toen kregen we eigenlijk via-via te horen dat er een bijeenkomst was van VolZicht, in De Bilt. Nou, ik woon in De Bilt, dus dat was om de hoek. En nou, toen zijn we erheen gegaan en toen werd me eigenlijk ook gelijk verteld, zet je bril af. Nou, dat was natuurlijk de eerste dag best wel een dingetje, want je moet met je bril af zien, dat is allemaal heel wazig en lastig. Maar ja, dat heb ik uiteindelijk wel gedaan. En ja, dat is niet iets wat je … Ja, ik moet zeggen, doordat je in die situatie zit wil je je er eigenlijk ook vol voor geven en dan moet je er ook gewoon vol voor gaan. Dus ik volg ook het hele programma daarbij, waarbij ik ook echt de begeleiding krijg. En dat voelt ook echt alsof iemand je aan je hand meeneemt, waardoor je ook in dat proces succesvoller kan zijn. En naarmate de tijd vordert, dan zie je ook dat je uiteindelijk ook succes boekt. De eerste paar weken zit het vooral in het zicht hè, dat je wat minder wazig gaat zien. Maar goed, niet scherp, ik had heel veel dingen dan … Een heel simpel voorbeeld, ik kon geen ondertiteling lezen op de televisie. En dat is eigenlijk het eerste wat mij gebeurde, dat ik op een gegeven moment een maand, anderhalve maand nadat ik begonnen was op de bank zat en in één keer dacht huh, ik kan eigenlijk de ondertiteling gewoon lezen, zonder bril. Dus dat was wel voor mij ook een motivator om eigenlijk te denken, ja ik moet hier gewoon echt mee doorgaan om steeds verder te komen. En een andere bijkomstigheid is dat ik ben gestopt met prikken in m’n oog. Wat natuurlijk voor de netvliesloslating best wel een probleem zou kunnen zijn. Maar dat is nu drie maanden geleden en ik merk eigenlijk heel weinig van die netvliesloslating, sterker nog, ik had altijd dat het ene oog een andere vergroting als het andere oog. Dat was wel heel vervelend als je zeg maar het ene oog dichtdoet en het andere oog dichtdoet. En dat is eigenlijk zo goed als weg. Nou weet ik natuurlijk niet, want ik heb geen röntgenfoto laten maken of iets, of het echt weg is, maar ik merk gewoon zichtbaar dat dat aan het veranderen is. En we zijn er nog niet en ik heb nog wel m’n leesbril nodig af en toe als ik stukken moet lezen, maar ja dat is eigenlijk waar ik nu sta.

Nou, het is een forse investering maar aan de andere kant … Aan de ene kant als je kijkt naar het financiële plaatje dan kun je stellen, ja goed het is natuurlijk een hoop geld. Anderzijds, als het gaat om je gezondheid en het feit dat je met die investering, en wat ik nu ook zie, die verbetering krijgt waardoor je zoveel leefplezier zou ik bijna zeggen terugkrijgt, ja vind ik het weer een kleine investering. Dus het is altijd een beetje …, het is een beetje hoe je ernaar kijkt. Maar het is uiteindelijk wel een fors bedrag, alleen ja je moet … Ik kan mensen ook alleen maar aanraden, je moet ervoor gaan. Want als je er niet honderd procent voor gaat, ja dan is het een heel dure investering. Hè, als je wel investeert maar eigenlijk niet helemaal goed meedoet, ja dan …, ik zeg altijd, dan kan je het beter aan de krantenjongen geven. Dus ja, zo heb ik het in ieder geval ervaren. Het is een fors bedrag aan de ene kant, aan de andere kant brengt het in ieder geval wel wat ik ervan, en misschien nog wel meer zelfs, als dat ik ervan gehoopt had.

Nou, los van de ogen, want dat is natuurlijk iets heel zichtbaars wat verandert, het is bij mij veranderd ook echt m’n leven als het gaat om hoe je naar voeding kijkt en hoe je je dag indeelt. We doen ook, dat heet dan palmeren, dat is eigenlijk ook dat je op sommige momenten op de dag je ogen echt tot rust brengt. Ja, dat geeft ook rust in je leven, dus dat je af en toe van die rustmomenten pakt. En dat is echt maar heel kort, dat is misschien tien minuten, soms een kwartiertje. En dan denk je, ja hoe lang, maar dat is eigenlijk maar heel kort maar toch voelt dat bijna als een uur als je een kwartier lang aan het palmeren bent. Maar dan krijg je wel heel veel rust. En ook de voeding heeft ons heel erg geholpen. Want ik was eigenlijk …, dat is wel heel grappig, want ik kreeg van mijn kinderen ooit een koekiemonster cadeau omdat ik altijd koekjes eet. Ik bedoel, ik ben echt een koekiemonster. Maar eigenlijk sinds ik hiermee begonnen ben, ook de voeding heb aangepast, merk ik door die aanpassing in de voeding dat ik ook bepaalde behoeftes ben kwijtgeraakt. Dus ik eet bijvoorbeeld ‘s avonds geen koekjes meer. En dat is niet dat ik denk, o ik mag geen koekjes meer eten, maar ik heb die behoefte helemaal niet meer. Ik merk dat ik, doordat ik anders eet en dat ik gewoon die drang om, en dan denk ik, dat zullen wel suikers zijn, in ieder geval die drang naar die suikers neemt enorm af. Ja, dat voelt gewoon heel fijn, je bent daarom ook gewoon fitter. En ja, dus dat is wat het naast het hele ogenstuk mij gebracht heeft.

Ja, maar ik denk dat dat misschien juist ook wel het voordeel was. Doordat je het met elkaar doet, dat je niet als het ware als een eenling in het gezin probeert zeg maar een bepaald voedingspatroon bijvoorbeeld op te zetten. Maar doordat je het met elkaar kan doen kun je het ook delen. En de grap is, is dat je merkt dat de kinderen ook enigszins wel meedoen. Dus je merkt, hè in het begin vinden ze dat wel spannend want ze zijn natuurlijk, zeker pubers, mijn zoon is puber en die heeft echt zoiets van, laat mij m’n eigen ding doen en ik wil helemaal niet meedoen. Maar zeker in het voedingsstuk merk je toch dat ze meegaan. Bijvoorbeeld, mijn zoon neemt nu levertraan, nou die had, ik bedoel, een halfjaar geleden had ik gedacht, nou dat gaat ‘ie nooit doen. Maar toch merk je, doordat je het met het gezin hebt dus ook met je vrouw samen, dat dat stimuleert en helpt. En ja, doordat je dat met elkaar doet is het nu een soort way-of-life geworden. Dus het is ook niet zo alsof we nu in een soort programma zitten, zo voelt het eigenlijk niet, het is meer gewoon nu, ja gewoon goed geworden. Dus dat vind ik heel fijn, dus dat ik het niet alleen hoef te doen.

Apart. Ik moest eerst wennen. En dat komt niet omdat ik niet zo in het leven stond hè, maar ik merk nu dat het voor mij heel veel brengt. Het begeleidt me heel erg, het brengt ook focus, want die focus is ook denk ik wel belangrijk want je bent toch met je leven bezig en iedereen staat hetzelfde in het leven. Maar het is wel goed dat je af en toe zo in een sessie ook en met die begeleiding, dat je even die focus hebt van, waar ben je nou eigenlijk mee bezig. En dan hebben we ook periodiek zo’n oefening van een uurtje. En daar doen we altijd in mee, en dan moeten we weleens lachen, want ik doe het ook samen met mijn vrouw. En dan staan we te dansen in de kamer en het is maar goed dat de kinderen daar niet bij zijn want die zouden denken van, wat zijn jullie nou aan het doen? Maar toch helpt dat wel om die focus aan te brengen. Dus ik vind het eigenlijk heel erg fijn. En ja, je kan ook altijd je vragen kwijt bij Karin. Ik bedoel, als ik ‘s avonds of overdag, dat maakt eigenlijk niet uit, als ik app dan krijg ik altijd wel de antwoorden. En zeker in het voedingsstuk, want dat is denk ik ook een heel belangrijk, misschien onderschat deel, is dat de hulp die je daarbij krijgt om de juiste keuzes te maken … Neem nou collageen, er zijn honderdduizenden collagenen, welke moet je nou hebben? Hoe maak ik een goede bouillon, hoe doe ik dit, waar haal je welk vlees? Ja, dat helpt ons wel door die tijd heen zeg maar.

Ik ben heel blij dat ik zeg maar Karin heb ontmoet, en ik ben heel blij dat ik hier uiteindelijk mee gestart ben. Ik denk dat het ook heel goed is, en dat kan ik anderen ook wel meegeven, ik zat natuurlijk wel in een situatie, laten we zeggen omdat ik een oogprik kreeg dat ik echt iets anders wilde dus was ik heel erg gemotiveerd om er toch alles uit te halen. Want ik denk, als ik er niet alles uithaal dan kan ik later ook niet zeggen, het werkt of het werkt wel. Ja, ik denk ik krijg steeds meer motivatie omdat ik gewoon zie, hè je ziet natuurlijk, het gaat niet heel snel en het gaat ook met ups en downs. En zeker als je bijvoorbeeld moe bent dan heb je dat je ‘s avonds op de bank zit, nou nu is het veel erger. En dan de volgende dag word je wakker en dan is het ineens weer veel beter. Dus je moet ook die ups en downs, daar moet je gewoon mee omgaan. Ik zeg altijd tegen Karin, ik ben heel onbevangen, ik houd er juist van om, hè je moet wel je energie erin steken maar je moet ook niet altijd maar verwachten dat het dan beter is of … Want ik denk dat daar ook de fout zit, op het moment dat je wil dat het morgen anders is, ja volgens mij werkt het dan niet. Je moet ook gewoon je rust pakken, de stress wegnemen en gewoon starten met oefeningen doen en starten met je voeding. En dan zal je vanzelf zien dat het komt. Dus ik ben daar heel erg door gemotiveerd en ik hoop echt daadwerkelijk dat, hè ik heb een jaarprogramma, dat na dat jaar dat het …, ja dat ik uiteindelijk daar wel een succes ben. En als het wat minder is, ja dan maar wat minder maar ik ben hier al heel blij mee, de stap. Ik heb nu ook geen bril op, dus dat is voor mij echt een heel fijne situatie.

Ik krijg van mensen heel veel vragen, hé hij heeft z’n bril niet op, hé hij … En dan leg ik het ook uit. De mensen zijn dan toch, o? Heel veel mensen zijn een beetje sceptisch van, ah dat is niet waar. Maar goed, ze kennen mij, ze weten dat ik die bril had. En ik heb die bril niet op en ik ga wel zo door het leven. Dus dat is, sommige mensen raken daar in een soort van verwarring, misschien is dat het juiste woord? Van hé, wat gebeurt er nou. En ik vind het dan ook wel leuk om dat ook te vertellen. Want ik ben daar wel ook wel trots op dat het op deze manier lukt. En dat ik niet iedere keer naar de oogarts moet. Want zo’n oogprik, dat klinkt misschien heel simpel maar dat was best wel een dramadag. Want je krijgt toch die dag die prik in je oog, daar moet je je op voorbereiden voor jezelf, en ja ik vond dat echt heel erg vervelend. Dus mensen zien het ook aan mij.

Ik ben heel dankbaar dat ze dit aanbiedt aan mensen, dus dat ze deze mogelijkheid biedt, dat ze zich daarin verdiept heeft samen met onder andere ook een Tanja die … Dat ze zich erin verdiept hebben om zeg maar toch op een bepaalde …, hè die Bates-methodiek die ze dan gebruiken, om dat over te brengen naar de samenleving zal ik maar zeggen. En ik denk, als ik ook zou zeggen, ik bedoel ik weet natuurlijk dat ze opleidingen doet hè, dat ze dus andere mensen ook traint, ja ga daar vooral mee door. Want dat is, ja dit is wat iedereen zou moeten doen die een bril heeft. En laat je niet misleiden door allerlei verhalen die misschien daarin tegen gaan of … Want ja, voor mij werkt het en ik denk, die olievlek zal alleen maar groter worden en ja ik denk dat ze … Dus ik wil ze vooral stimuleren, ga vooral door want ik denk dat dit voor iedereen, zeker iedereen met een bril of met een oogaandoening, al draagt het maar bij. Maar dat is wel wat het zeker zal doen voor mensen.

Voel jij, net als Marco, dat er een andere weg is?

Het Diamond-traject van VolZicht is er voor mensen die voelen dat het tijd is voor een diepgaande transformatie voor hun ogen én voor hun leven.