"Ik was zo blij dat ik van mijn bril af kon, zodat mijn ogen het weer zelf konden gaan doen."
Van bril naar vrij zicht: Hoe Corry haar ogen weer zelf liet werken
"Ik kijk geen televisie meer met een bril en ik rijd geen auto meer met een bril. Dat gaat nu gewoon natuurlijk."
Raakt Corry’s verhaal iets in jou?
Misschien voel jij ook dat je ogen niet losstaan van de rest van je leven. Misschien verlang je naar een natuurlijke weg, maar weet je nog niet waar je moet beginnen.
In een InZichtgesprek onderzoeken we samen wat jouw ogen nodig hebben en of VolZicht bij jou past.
Jarenlang voelde Corry Duindam dat er iets tussen haar en de wereld in stond: haar bril. "Iedere keer als ik op de fiets zat met mijn bril op, had ik het gevoel dat er iets tussen mij en de natuur in zat. Dat ik me niet echt kon verbinden." Corry, die samen met haar man een spiritueel lichthuis in Naaldwijk runt, had zich zelfs al aangemeld voor een ooglaserbehandeling, tot een gedachte haar tegenhield. Vandaag rijdt ze auto en kijkt ze televisie zonder bril, en doen haar ogen het weer zelf. Dit is hoe Corry op de natuurlijke weg van haar bril afkwam.
De bril die tussen haar en de natuur in stond
Die bril voelde als een scherm, en Corry wilde dat scherm weg. Ze onderzocht een behandeling in een ooglaserkliniek en haar ogen bleken er geschikt voor. Maar toen kwam er iets in haar naar boven. "Ik dacht: mijn ogen, dat zijn de spiegels van mijn ziel. Daar ga ik niet in laten boren of wat dan ook. Ik ga eerst terug naar Karin."
Palmeren en de weg terug naar zonder bril
In 2021 volgde Corry de jaartraining bij VolZicht. Door de oefeningen te doen, en dan vooral het palmeren, ging ze haar bril steeds vaker afzetten. Eerst had ze nog een leesbril nodig, sterkte 2. Naarmate ze verder kwam in het programma zakte die sterkte: naar 1,50, naar 1,25, naar 1. En uiteindelijk kon ook die leesbril aan de kant. "Ik was zo blij dat ik van mijn bril af kon, zodat mijn ogen het weer zelf konden gaan doen."
Je kijkt maar voor twintig procent met je ogen
Het belangrijkste wat Corry meenam uit de jaartraining was een compleet ander idee over zien. "We kijken maar voor twintig procent met onze ogen en voor tachtig procent met onze hersenen. Toen dacht ik: dan is het dus heel belangrijk dat we onze hersenen veranderen, zodat we anders met onze ogen gaan kijken. Het heeft helemaal niet alleen met je ogen te maken. Het gaat om je hele systeem."
Als oude emoties loskomen
Na de jaartraining ging Corry verder in het verdiepingsprogramma. Daar merkte ze dat bepaalde oefeningen meer losmaakten dan alleen ontspanning in haar ogen. "Er kunnen ook oude emoties loskomen. Herkenning van gevoelens uit een eerdere tijd van mijn leven." Precies dat maakt het werk zo waardevol in een maatschappij waarin alles snel opgelost moet worden. "Zijn je ogen slecht? Zet dan toch een bril op. Maar dan doen je ogen zelf niks meer."
Licht en donker, allebei mogen er zijn
Corry deed meerdere keren de lichtretraite en de duisternisretraite. In het begin was ze in het donker nog wat bang. "Dan is het echt aardedonker, je ziet niks meer voor ogen. Maar dan ben je zo bezig met het licht en het donker, dat het allebei er mag zijn, en dat de ogen ook die donkerte nodig hebben om rust te vinden." Daarom is palmeren voor haar zo belangrijk gebleven.
Haar boodschap: probeer eerst de natuurlijke weg
Corry vond het een grote investering, zeker omdat ze de jaartraining twee keer deed. Toch had ze het er graag voor over. Het meest dankbaar is ze dat haar wens uitkwam: dat er niets onnatuurlijks meer tussen haar en de wereld in zit. "Voordat je je laat opereren of prikjes in je ogen laat zetten, probeer eerst die andere, natuurlijke manier. Je ogen zijn zo gevoelig en zo belangrijk in je leven. De ogen zijn de spiegels van de ziel. Kijk ruimer in het leven, zodat je meer kunt zien dan je ogen nu zien."
Herken jij dit?
- Je voelt dat je bril of lenzen niet alleen praktisch zijn, maar ook iets tussen jou en de wereld zetten.
- Je verlangt naar meer ontspanning in je ogen.
- Je wilt eerst de natuurlijke weg onderzoeken voordat je kiest voor een ingreep.
- Je voelt dat je ogen verbonden zijn met spanning, emoties of oude patronen.
- Je zoekt begeleiding die verder kijkt dan alleen scherp of wazig zien.
Dan is een InZichtgesprek een mooie eerste stap.
“Ik ervaar veel meer rust, veel meer ontspanning. Er komt veel meer liefde in mijn leven.”
Nancy vertelt hoe ze na een leven lang een bril anders leerde kijken.
Transcript
Ik kijk geen televisie meer met een bril. Ik rijd geen auto meer met een bril. Gaat allemaal nu gewoon natuurlijk.
Ik ben Corrie Duindam. Ik woon in Naaldwijk. En ik ben nu getrouwd, al 36 jaar met mijn tweede man, met Theo. En wij hebben samen een spiritueel lichthuis in Naaldwijk.
Ja, toen had ik een bril van ongeveer 2 meter… 2,75. En ooit zijn mijn man en ik bij Karin een workshop wezen volgen in Amsterdam, ik denk in 2012, 2013. En toen ging mijn bril al van nummer 275 naar 225. Door alle oefeningen mee te doen, een aantal zondagen.
Ik wilde eigenlijk van mijn bril af, want iedere keer als ik op de fiets zat met mijn bril op, dan had ik altijd het gevoel dat er iets tussen zat. Dat ik niet één me kon verbinden met de natuur. Dus ik denk, ik wil van mijn bril af. Dus ik ook naar de Visus-kliniek. Onderzocht. En het kon. Mijn ogen waren er geschikt voor. Maar toen dacht ik van: ja, mijn ogen, dat zijn de spiegels van mijn ziel. Daar ga ik niet in laten boren of wat dan ook. Ik ga eerst naar Karin terug. Dat kwam toen boven en zo ben ik bij haar beland. In 2021. En daar heb ik toen de jaartrainingen gevolgd.
En eigenlijk door alle oefeningen te doen, het palmeren en vooral het palmeren, maar ook de andere oefeningen die bij de jaartraining horen, ben ik natuurlijk mijn bril af gaan zetten. Toen merkte ik al van: hé…Mijn bril, ik ging hem afzetten, maar ik had nog wel een leesbril nodig. En dat werd nummer met een sterkte van 2. En naargelang ik verder ging in het programma ging hij naar 1,50, naar 1,25. Dat duurde een poos. En toen naar 1. Toen dacht ik van...
Ik weet niet precies meer of dat allemaal in het eerste jaarprogramma was. Maar ik heb twee keer het jaarprogramma gedaan, dus ik zie het maar als een geheel. Toen ben ik ook die leesbril af gaan zetten. Want er was ook nog een rasterbril. En die ben ik toen op gaan zetten. En omdat die ook goed was om hem bij de computer op te zetten als bescherming, heb ik hem eigenlijk ook nu nog wel nodig want ik kan niet echt goed op de computer lezen alles. Ik kan het wel, maar dan moet ik echt heel dichtbij gaan zitten, maar omdat hij toch beschermd denk van: ik ga mijn computerwerk wel met de rasterbril doen.
Maar het belangrijkste wat ik eigenlijk in de jaartraining meekreeg was: dat we maar met 20 procent met onze ogen kijken en 80 procent met onze hersenen. Toen dacht ik: dan is het dus heel belangrijk dat we onze hersenen veranderen, zodat we anders met onze ogen gaan kijken. Dus dat is het belangrijkste wat ik eigenlijk onthouden heb. Het heeft helemaal niet alleen met onze ogen te maken. Het gaat om ons hele systeem.
En ik merk echt wel met bepaalde oefeningen doen, vooral in het verdiepingsprogramma wat ik daarna, na de jaartrainingen, ook ben gaan doen. Dat er zeg maar ook nog oude emoties los kunnen komen met de oefeningen doen. En ja, dat is eigenlijk herkenning vanuit gevoelens uit een eerdere tijd van mijn leven.
Wat Karin doet vind ik zo, zo belangrijk in deze maatschappij waarin alles maar snel opgelost moet worden. Zijn je ogen slecht? Dan zet je toch een bril op. Maar je ogen, die doen dan niks meer. Dus ik was zo blij dat ik van mijn bril af kon, zodat mijn ogen het weer zelf konden gaan doen. Ik had een bril nodig in het begin om televisie te kijken, om auto mee te rijden. Gewoon voor de rust, voor mijn ogen. Ik kijk geen televisie meer met een bril. Ik rijd geen auto meer met een bril. Dat gaat allemaal nu gewoon natuurlijk.
Ik heb ook een aantal keer de licht retraite gedaan en de duisternis retraite. Dat ik ook nog wel even beetje bang was in het donker. Want dan is het natuurlijk echt aardedonker dat je niks meer voor ogen ziet. Maar ja, dan ben je zo bezig met het licht en het donker dat het er allebei mag zijn. En dat de ogen ook gewoon die donkerte nodig hebben om de rust te vinden. En daarom vind ik palmeren ook zo belangrijk. Ja, als je iets wil bereiken, dan moet je dat er ook voor over hebben.
Ja, ik vond het best een hele grote investering. Zeker omdat ik twee keer het jaarprogramma heb gedaan. Ik weet niet wat het nu kost, maar… In ieder geval, toen vond ik het ook een heleboel geld. Maar ik had mee dat mijn man achter mij stond. Ik had natuurlijk mee dat zijn investering in de Visus kliniek ook niet gratis was. Nee, ik heb de investering er echt voor over gehad.
Ik ben het meest dankbaar dat mijn wens om van mijn bril af te komen, dat hij niet meer tussen mij en de natuur zit, dat onnatuurlijke, dat ik daar vanaf ben. Daar ben ik het meest dankbaar voor.
Karin die is heel erg gepassioneerd. Ze heeft alles over van zichzelf en van haar leven om mensen te inspireren en verbeteringen in zichzelf aan te brengen. Het is niet alleen dat je je ogen verbetert, maar het gaat door in je hele systeem. Je ogen worden er niet beter van, maar je wordt er zelf ook beter van.
Zij heeft haar gewoon alles voor over. Om de mensen dat bij de mensen te brengen. Ze heeft elke keer nieuwe ideeën. Als ik ook zie hoeveel mensen er steeds meer voor openstaan. Ik heb echt bewondering voor haar. We kennen elkaar natuurlijk ook al een hele tijd. We zitten gewoon in elkaars hart.
Tegen deze mensen zou ik willen zeggen: er is echt een alternatieve manier, een andere manier om je ogen te verbeteren. Dat is een natuurlijke manier. Ik ben voor alle natuurlijke manieren. Ik zou zeggen: voordat je laat opereren of andere behandelingen doet of prikjes in je ogen, ga gewoon die andere manier eerst proberen. Omdat je ogen zo gevoelig en zo belangrijk zijn in je leven. Doe dat gewoon.
Volg je hart en blijf bij jezelf om te doen wat je belangrijk vindt in het leven. De ogen zijn de spiegels van de ziel. Kijk ruimer in het leven. Zodat je meer kan zien dan dat je ogen nu zien.