"Je bent zo gelukkig met weinig middelen. Deze realisatie heeft mijn ogen geopend."
"De ervaring in Zweden heeft mijn ogen geopend"
Voel jij de trek naar Zweden?
Een week in de stilte van de Zweedse winter doet iets met je ogen wat thuis moeilijk te bereiken is. Je wordt ondergedompeld in rust, in zuivere lucht en in voeding die je systeem voedt.
Op de pagina van de winterretraite lees je hoe de week eruitziet, wie er meegaan en wat je kunt verwachten.
Ingrid Bos-van Straaten ging mee op de VolZicht-winterretraite in Zweden. De reis begon al met een verrassing: haar reisgenoot kon door een fout op zijn ticket niet mee, dus zat ze alleen in het vliegtuig. "Ook een vorm van vrijheid, zelfstandigheid: in je eentje in het vliegtuig stappen en naar Stockholm vliegen."
In Stockholm stonden twee deelnemers uit België haar op te wachten. "Zij zagen mij en ik ben met open armen ontvangen. Toen viel er een hele last van mijn schouders af."
Offgrid in de Zweedse winter
Na de vlucht naar Östersund en anderhalf uur in de auto kwam de groep aan. "Dan zit je echt in the middle of nowhere. Het is een geweldig gebied. Je bent helemaal op jezelf aangewezen. Het is natuurlijk offgrid."
De eerste avond was wennen. "Ik dacht: jeetje, wat doe ik hier? Ik had geen licht in mijn huisje, ik had alleen een bed en een kacheltje. Ik moest mijn koffer uitpakken en ik zag helemaal niks."
Dat gevoel draaide om. "Gaandeweg raak je er zo aan gewend. Ook aan de natuur, aan de schoonheid van de sneeuw. Het is zo puur en wit, en het vonkelt als diamantjes." Ook de kou viel mee, en de groep groeide naar elkaar toe. "Je wordt echt gewoon een hele hechte groep."
De vrijheid van weinig hoeven
Wat Ingrid het meest verraste, is hoeveel lichter alles wordt zonder de dagelijkse routines van thuis. "Je hoeft je niet elke dag op te tutten. Je make-up, laat toch zitten. Je haar, laat toch zitten. En dat geeft zo'n vrijheid. Dan denk je: waarom zit ik ook te tutten?"
"Ik moest me een beetje uit die Westerse maatschappij kunnen ontkoppelen."
Daarvoor in de plaats kwam de natuur. "Uiteindelijk ben je zo met de natuur bezig. Wandelen, rendieren spotten, elandenvlees eten. Je zit bij open vuur met z'n allen. Het is echt een openbaring." Ook het ijsbad hoorde erbij. "Geen gêne, gewoon je kleren uit, en iedereen deed het. Twee minuten en dan er weer uit. Dat was gewoon een feest. Die hele sfeer was zo mooi."
Waarom Ingrid niet naar huis wilde
Aan het eind van de week was de omslag compleet. "Toen de week voorbij was, wilde ik niet terug naar huis."
"Je bent zo gelukkig met weinig middelen. Deze realisatie heeft mijn ogen geopend."
Wat je meeneemt uit Zweden
- Je ogen leren in een week wat ontspannen kijken echt is, en dat gevoel gaat met je mee naar huis.
- Je hebt de oefeningen in je eigen lijf ervaren, dus thuis doe je ze met vertrouwen en op gevoel.
- Je merkt aan den lijve wat voeding voor je systeem doet, en die ervaring blijft je keuzes sturen.
- De stilte van de Zweedse winter brengt je terug bij jezelf, en die rust draag je verder in je dagelijks leven.
- Je gaat naar huis met mensen om je heen die dezelfde weg gaan, en dat contact blijft.
Een week in Zweden werkt door tot lang na de reis. Het is een diepe verandering die je meeneemt naar huis.
Wil je het hele verhaal van Ingrid horen?
Ingrid kreeg in 2006 een netvliesloslating en later een staaroperatie. In haar uitgebreide verhaal vertelt ze hoe ze haar zicht en haar zelfstandigheid behield.
Wil jij, net als Ingrid, een week in Zweden meemaken?
Tijdens de VolZicht-winterretraite werk je een week lang met je ogen in de rust van de Zweedse natuur. Je krijgt de oefeningen in levende lijve, je eet wat je ogen voedt en je bent onderdeel van een kleine groep.
Op de pagina van de retraite lees je de data, het programma en wat er inbegrepen is.
Meer ervaringen uit Zweden zien?
Ook Nancy ging mee naar Zweden: "Zweden, ja, dat is magnifiek. Echt een magnifieke reis. Ik kan het iedereen aanbevelen."
Transcript
Ook een vorm van vrijheid, zelfstandigheid: in je eentje in het vliegtuig stappen en naar Stockholm vliegen. Dat was bijzonder, want ik zou met iemand anders gaan, maar hij had een foutje gemaakt met zijn naam op zijn ticket. Dus die stond op Schiphol en die kon niet mee. Ik zat helemaal alleen in het vliegtuig met een lege stoel en dacht: oh mijn god, en nu? Maar toen ik in Stockholm aankwam, zaten Mirjam en Birgit daar in de vertrekhal, die twee schatten uit België. Zij zagen mij en ik ben met open armen ontvangen. Toen viel er een hele last van mijn schouders af.
Naar Östersund gevlogen, opgehaald door Jan, schat van een man. Anderhalf uur in de auto en dan zit je echt in the middle of nowhere. Het is een geweldig gebied. Je bent helemaal op jezelf aangewezen. Het is natuurlijk offgrid. De eerste dag dacht ik: jeetje, wat doe ik hier? Ik had geen licht in mijn huisje, ik had alleen een bed en een kacheltje. Ik moest mijn koffer uitpakken en ik zag helemaal niks. Ik had een zaklantaarntje, maar dat hielp niet. Dus ik liep wel te vloeken.
Gaandeweg raak je er zo aan gewend. Ook aan de natuur, aan de schoonheid van de sneeuw. Het is zo puur en wit, en het vonkelt als diamantjes. En ik ben net een ekster, ik ben gek op diamantjes. Ook de kou viel op een gegeven moment ontzettend mee. Je bent binnen, je bent met z'n allen, je zit in een ruimte te eten. Je wordt echt gewoon een hele hechte groep.
En ook het feit dat ze zei: je hoeft je niet elke dag op te tutten. Laat toch gaan. Je make-up, laat toch zitten. Je haar, laat toch zitten. En dat geeft zo'n vrijheid, dat je denkt: ach ja, waarom ook? Waarom zit ik ook te tutten? Ik moest me een beetje uit die Westerse maatschappij kunnen ontkoppelen.
Uiteindelijk ben je zo met de natuur bezig. Wandelen, rendieren spotten, elandenvlees eten. Je zit bij open vuur met z'n allen, en Jan is aan het bakken. Het is echt een openbaring. En ook de Wim Hof-methode, dat we in het ijs zakken. Heel spannend. Ook geen gêne, gewoon je kleren uit. En iedereen deed het. Dus je gaat gewoon dat gat in. Twee minuten en dan er weer uit. En dat was gewoon een feest. Met z'n allen daarna eten, en weer teruglopen. Die hele sfeer was zo mooi.
En toen de week voorbij was, wilde ik niet naar huis. En nu moet ik weer terug naar alle spullen, die materialistische spullen. Ik heb een huis vol met bende: wat moet ik er eigenlijk mee? Van de spullen in mijn koffertje heb ik er amper aangeraakt. Je leeft met zo weinig middelen en je bent eigenlijk zo gelukkig. Die realisatie heeft me echt gewoon de ogen weer geopend. Ja, dat zou ik nog wel een keer willen. Misschien dat ik volgend jaar weer meega.