Page content

Laat naar je kijken

Laat naar je kijken“Kijk, maar laat ook naar je kijken”, deze opdracht kregen we mee tijdens de workshop Natuurbeleving van Godelieve van Gent. Het thema van de workshop was: De cirkel van kijken, wie /wat kijkt. Het was een prachtig mooie, zonnige dag in het park Frankendael in Amsterdam Watergraafsmeer. Een bijzonder park, waar ik zeven jaar vlakbij heb gewoond en mooie herinneringen aan beleef. Mijn oudste dochter heeft er heel wat uurtjes doorgebracht in de zandpak als baby en peuter. Toen ik hoorde over deze workshop in dit park, wilde ik heel graag mee doen. De intentie van de workshop was op een andere manier kijken naar de natuur.

Het beeld werd direct zachter

De eerste oefening die we deden was kijken naar onszelf, in een spiegel. En wat gebeurt er dan in eerste instantie, als je jezelf in de spiegel kijkt, tenminste, bij mij wel, allerlei oordelen komen naar boven, Wat zit mijn haar gek, wat kijk ik raar, daar zit een vreemd vlekje enzovoort. Godelieve benoemde dit ook, hoe streng we voor onszelf zijn. En vervolgens vroeg ze om te stoppen met kijken en naar jezelf te laten kijken. Zodat het spiegelbeeld naar jou kijkt. Dat was een mooie ervaring, het beeld werd direct zachter, het oordeel viel weg, mijn blikveld werd veel ruimer en ik zag veel meer diepte.

De troost van een boom

Daarna mochten we in de tuin waar we zaten naar verschillende plekken toe gaan. Bomen, bloemen, planten. “Maak voordat je bijvoorbeeld naar een boom toe gaat, eerst contact met de boom, door hallo te zeggen je naam te noemen en te vragen of je mag komen. Ga naar die plek toe, kijk met aandacht, maar laat ook naar je kijken”. Ik begon bij een boom, met een prachtige stam, vol met bulten en grote dikke takken. Ik kon ook op de boom zitten, op één van die bulten. Het voelde heel prettig en aangenaam door de boom naar mij te laten kijken. Er kwam op dat moment verdriet naar boven en de energie van de boom voelde heel troostrijk.

Hoe maak ik plezier

laat de bloem naar je kijkenIk ging daarna naar een struik met witte bloemen. Ik keek naar de bloemen die steeds heen en weer gingen in de wind en liet de bloemen naar mij kijken. Meteen voelt het zien zachter en opener. En er ontstond als vanzelf een gesprek tussen mij en de bloemen. Ze gaven aan me terug dat ik de oefening wel heel serieus deed. Dat ik er meer plezier aan mocht beleven. Maar hoe maak ik dan plezier, vroeg ik aan de bloemen. Want ik merkte dat ik plezier associeer met uitbundigheid en vrolijk zijn. Terwijl ik me niet zo voelde. En voelde daarna dat dit beeld niet klopt, dat het gaat om het te ervaren en te zien als een spel. Het leek alsof de bloemen zeiden “Een spel hoeft niet vrolijk te zijn om er plezier aan te beleven.”

Een emmer met steentjes

Tijdens dit alles hoorde ik op de achtergrond steeds een rammelend geluid van het terras komen. Toen ik opkeek zag ik in de verte een peutertje met een rode emmer vol met stenen, die hij steeds heen en weer schudde. Vol  belangstelling keek hij naar de stenen. Hoe de stenen door zijn beweging dit geluid maakten in de emmer. Vol trots liet hij daarna de emmer aan zijn moeder zien. “Kijk toch eens mam, wat een bijzonder spel spelen de stenen”, leek hij te zeggen.

Woest om een beetje zand

Ik vond het leuk om op deze manier contact te maken met de natuur. Ik doe het wel vaker, dat ik onder een boom ga zitten en met de boom ga praten. Het voelt dan prettig om bij de boom te zijn en de energie van de boom te ervaren. De boom naar mij te laten kijken gaf weer een hele nieuwe dimentie. Ik kon hem meteen de volgende dag toepassen. De ochtend verliep helemaal niet vlekkeloos. Mijn zoontje vond me een rotmama en ik vond hem op dat moment ook helemaal niet aardig. Het kostte wat moeite om hem naar school te krijgen en ik baalde van alles. Helemaal toen hij zijn schoenen uittrok en al het zand leegliep op de vloer die ik gisteravond  schoongemaakt had, omdat ik vandaag mensen zou verwachten voor een leesbrilcursus. Het was maar een beetje zand, maar ik was woest.

Laat de bomen naar je kijken

We fietsten naar school. Eenmaal onderweg zakte de boosheid, maar ik voelde me nog niet fijn. Ik zag de bomen langs het fietspad en dacht aan de workshop van de dag ervoor. “Laat de bomen naar je kijken”. Toen ik dat deed voelde ik direct het contact met de bomen en kon ik weer bij mezelf komen. De boosheid verdween en ruim op tijd waren de kinderen op school. Ik merk dat als ik naar me laat kijken, het best doen wegvalt. In gesprek met anderen ervaar ik het ook als heel aangenaam en vloeit de spanning uit mijn gezicht. En ik merk dat alleen de woorden zeggen al voldoende is.

Verbonden voelen

laat de bloemen naar je kijkenIk gaf de woorden mee aan de cursisten van de cursus. We waren buiten, hadden diverse oefeningen gedaan. Voor de terugweg vroeg ik ze naar zich te laten kijken, bijvoorbeeld door de bomen die ze tegenkwamen onderweg. Een cursiste vertelde achteraf dat ze veel meer verbinding had ervaren. Vaak voelt ze die verbinding helemaal niet, dan is ze wel buiten, maar voelt ze zich afgescheiden en zit ze heel erg in haar hoofd. Door naar zich te laten kijken, voelde ze zich verbonden en kon ze de wereld om zich heen heel duidelijk ervaren. Ik zou het leuk vinden als je hieronder wilt delen hoe het voor jou is om naar je te laten kijken.

Wil je meer informatie over Godelieve van Gent en de workshops die zij geeft over Natuurbeleving, kijk op de website www.greenwhisperings.nl. Zij geeft workshops door het land.

Comment Section

6 reacties op “Laat naar je kijken


Door Godelieve van Gent op 16 december 2013

Enne…deze spiegeloefening heb ik gelezen in een boek van Osho, dus ook niet van mij maar doorgegeven….
Ik krijg er kippenvel van hoe werkzaam hij is en iedereen hem oppakt als waardevol, prachtig!!


Door Viviane op 21 oktober 2013

Dag Karin
Ondertussen heb ik de spiegeloefening nog enkele keren gebruikt:
– Bij de start van een dagworkshop ‘lachen om niets kan je leren’ die ik als lachanimator mocht begeleiden. Bij de evaluatie van de workshop bleek dat de meeste van de zestien deelnemers net déze oefening mee naar huis zouden nemen.
– De spiegeloefening heb ik vermeld in een verslagje over deze workshop op mijn blog (http://lachclubvivapo.buurtwijzer.be/najaar2013).
– Als introductie van een supervisie; het was een eye-opener voor ervaren therapeuten!

Ik deel dit als commentaar, omdat ik ervaar dat de waarde van ‘doorgeven’ enorm wordt onderschat. Soms wordt ‘uit angst’ voor concurrentie ‘doorgeven’ zelfs vermeden. Ik ben jou – Karin – enorm dankbaar om dat jij met jouw blog zo veel interessante info doorgeeft. Weet dat de meeste van deze zaadjes in vruchtbare grond vallen.


Door Karin Hogenboom op 21 oktober 2013

Leuk om te lezen dat je het zo doorgeeft. Ik ga je berichtje ook lezen. Ik heb de oefeningen weer doorgegeven van Godelieve en zij kan het doorgeven zeker waarderen, zoals boven te lezen.


Door Godelieve van Gent op 10 oktober 2013

Hoi Karin,
Wat ontzettend fijn om te lezen dat je de oefening doorgeeft! En wat gebeurt en veel door. Ik voel me heel erg ontroerd. Alsof er een steen in een vijver gegooid is en de kringen steeds groter worden.


Door Viviane op 9 oktober 2013

Karin, ik wil graag delen hoe het voor mij was om naar mij te laten kijken deze morgen toen ik met een vriendin een boswandeling maakte.
Ik had twee spiegels meegenomen en we keken naar onszelf. Wat ontdekte ik: heel veel oordeel naar mezelf, ik heb pas een nieuwe bril en bemerkte nu pas hoeveel rimpels ik heb en dat ik dringend aan epileren toe ben.
Toen ik de spiegel naar mezelf liet kijken zag ik dit niet meer maar zag ik een lachend gezicht.
Toen ik een tweede keer in de spiegel keek zag ik nog steeds een lachend gezicht, maar nu ook met een zachte uitdrukking.
Toen we een eerste keer schapen in de wei ontmoetten gingen we tegen de afsluiting staan. Een schaap keek naar mij, ik liet het toe en het leek of de afstand tussen ons beiden verdween, het schaap en ik zaten samen in één veld.
Toen we een tweede wei met schapen ontmoetten keek ik naar de schapen dichtbij en veraf en had oogcontact met een schaap in de verte. Ik liet naar mij kijken (ik herhaalde dit zelfs als een ‘mantra’: kijk naar mij, ik laat naar mij kijken’) en plots stond dat schaap recht, bleef naar mij kijken en kwam regelrecht in ‘mijn’ richting. Pas toen mijn maatje de stilte doorbrak bleef het schaap staan en was de ‘betovering’ verbroken.
Wat mij ook opviel waren tal van paddestoelen die in groepjes stonden opgesteld; en telkens waren er twee die zich in mijn richting hadden gebogen of mij met hun pretoogjes aanstaarden. Zelfs op een dode boomstam vol mat kleine zwammetjes ervaarde ik opnieuw een paar ‘oogjes’ die naar mij keken!
Nog verder op de wandeling dwarrelden enkele blaadjes naar beneden.
Ik spreidde mijn armen en zei: ‘kijk naar mij’, toen voelde ik een zachte bries en een overvloed aan blaadjes dwarrelde naar beneden in de denkbeeldige mand die ik in mijn handen hield. Ik voelde een enorme blijdschap.
Toen ik nadien met de auto naar huis reed werd ik mij bewust dat ik nog steeds een glimlach rond mijn hart, mijn ogen en mijn mond kon ervaren.
En om af te sluiten: toen ik thuis kwam viel mijn oog op de titel van één van mijn vision boards die ik in het voorjaar heb gemaakt: KIJK NAAR MIJ!


Door Karin Hogenboom op 9 oktober 2013

Wow, wat een prachtig verhaal. Heel mooi, dank je wel voor het delen.

Plaats een reactie


*