Wat een avontuur was het weer. Zweden in de winter. In de sneeuw en kou werd zichtbaar wat zicht helen werkelijk betekent.
We begonnen de week met -25 graden. De zon scheen zacht over het witte landschap. Alles kraakte onder onze voeten. De lucht was helder, bijna tastbaar. Het was voor iedereen best een shock, die intense kou.
Tijdens de eerste wandeling met sneeuwschoenen verdwenen koude vingers langzaam naar de achtergrond. De beweging maakte ons warm en we genoten van de uitgestrektheid. In de stilte. In het wit.
Zicht helen met kou: ontdooiing van spanning
Met -15 lagen we in de sneeuw.
We begonnen eerst met blote voeten in de sneeuw. Daarna de handen. Vervolgens ons hele lichaam.
En wie wilde, liet een emmer koud water over zich heen stromen.
Het lijkt iets wat je normaal gesproken niet zou doen.
En toch… wanneer je het doet, gebeurt er iets bijzonders.
De eerste keer dat ik in bikini in de sneeuw stond, voelde de kou intenser dan het water dat later over me heen ging. Het lichaam leert. Het bouwt op. Het herinnert zich dat het kan.
Later in de week was er in de avond nog een mogelijkheid voor een ijsbad. Voor degenen die dit deden was het echt een belevenis en een overwinning. En wie ervoor koos om niet mee te doen, ook helemaal prima. Het is geen must om deze intense kou te ervaren. Nee zeggen en je grenzen bewaken is net zo belangrijk. Juist in het voelen van je grens gebeurt er iets in je systeem. Voelen wat er past, dat was iedere keer een essentieel onderdeel. Want hoe beter je leert voelen wat klopt voor jou, hoe zachter je blik wordt.
Palmeren in de sneeuw
En dit alles werd ondersteund door heerlijke, oogvoedende maaltijden. Echte voeding. Warm, puur en met aandacht bereid. Juist in de kou ervaar je hoe belangrijk goed eten is. Hoe voeding je draagt, verwarmt en je systeem ondersteunt in wat het zelf al kan.
En ’s avonds verscheen het noorderlicht. Alsof de hemel zelf meedeed in het proces.
Overleven en ontdooien: wat doet dit met je zicht
Toen ik in Zweden aankwam, was mijn lichaam zelf nog bezig met een zuivering. Ik was ziek geweest. Niet helemaal fit. Niet ideaal als je een retraiteweek start in het koude noorden.
En toch herkende ik het proces.
Het verlangen naar verandering gaat vaak samen met een fase waarin het lichaam eerst opschoont. Helen voelt niet altijd licht wanneer je er middenin zit.
Zweden duwt je zacht maar onmiskenbaar terug naar je overlevingsmechanisme. De kou laat geen ruimte voor uitstel. Je voelt direct wat er gebeurt in je systeem.
Luisteren naar jezelf, je grenzen voelen en jezelf uitdagen. Want het lichaam kan zoveel meer dan we hebben meegekregen. De leraar die ons meenam in de koude ervaring loopt met -25 in zijn korte broek.
Een van de deelneemsters zei aan het einde van de week:
“Ik ben zo blij. En ik heb het licht weer terug in mijn ogen.”
In het begin zat ze zichtbaar in haar overlevingsstand. Haar blik gespannen. Haar lichaam alert. Die hele kou vond ze maar niks.
Aan het einde van de week vertrok er een andere vrouw. Zachter. Rustiger. Blijer. Heldere ogen.
Dat is wat er gebeurt wanneer iets mag ontdooien.
De wereld weer in met een andere blik
En dan kom je weer thuis.
Van de stilte in het midden van Zweden, van een off-grid plek midden in de natuur, naar Nederland.
Naar dichtbevolkte straten. Geluid. Prikkels. Beweging.
Ik merkte het verschil in mijn lijf.
Hoe zuiver het daar voelde. Hoe helder de lucht was. Hoe stil de nachten.
En toch is het niet de bedoeling om daar te blijven.
De transformatie zit niet in de plek. Die zit in wat we meenemen. De zuiverheid die we daar hebben ervaren, dragen we mee terug.
En precies daar gaat VolZicht over.
Zicht helen is een duurzame verandering
Zicht helen is geen quick fix oplossing, maar een duurzame verandering. Het is een proces van leren zien.
Niet alleen scherper zien met je ogen, maar helderder zien naar jezelf.
Hoe sta je in het leven?
Waar span je aan?
Waar houd je gevoelens vast?
Het gaat niet om je anders voelen. Het gaat om beter worden in voelen.
We hebben geleerd om gevoelens snel te reguleren, te dempen of te analyseren. In Zweden is daar weinig ruimte voor. De kou nodigt uit tot aanwezigheid. Tot werkelijk voelen wat er in je gebeurt.
Wanneer je blijft ademen terwijl je lichaam koud is, wanneer je blijft voelen terwijl er spanning opkomt, dan ontstaat er ruimte.
En in die ruimte ontspant je systeem, ontspannen je ogen. En daar ga je scherper van zien.
Dat is duurzame verandering.
Ontdooien in de kou en beter leren zien
Het bijzondere is dat juist de kou iets warms naar boven brengt.
Verbinding, speelsheid en vreugde. Ogen die schitteren van blijdschap. .
Wat ik deze week weer zag, is dat wanneer iemand werkelijk aanwezig durft te zijn bij zichzelf, er iets verschuift. In het lichaam. In de blik. In de energie.
En dat neem je mee naar huis.
Zweden is geen voorwaarde om je zicht te laten veranderen.
Maar de stilte, de natuur, de puurheid maken zichtbaar wat in het dagelijks leven vaak overstemd wordt.
En wanneer je dat eenmaal hebt ervaren, weet je:
het is mogelijk. Niet alleen beter zien.
Maar beter worden in zien. En van daaruit verandert je leven mee.
Nu jij
Misschien voel je dat jouw ogen je iets willen laten zien wat je al langer weet.
Dat het niet alleen gaat over scherper zien.
Maar over hoe jij leeft. Hoe jij draagt. Hoe jij alles bij elkaar houdt.
Je hebt veel opgebouwd. En ergens voel je: nu ben ik aan de beurt.
Ben je bereid werkelijk te kijken? En voel je dat je daarin begeleid wilt worden om de spanning die je al zo lang draagt te laten ontdooien?
Diep en duurzaam.
Als dit resoneert, dan nodig ik je uit voor een persoonlijk gesprek. Wanneer je bereid bent echt jezelf te ontmoeten.
Plan een persoonlijke gesprek over zicht helen.
